Ένα μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα που υπήρχε πάντα στην Ελλάδα και όχι μόνο, είναι αυτό της ανεργίας. Δηλαδή το φαινόμενο κατα το οποίο ένας αριθμός ανθρώπων δεν παράγει έργο, με τρόπο ο οποίος να δίνει ανταμοιβή. Γιατί σίγουρα το να επιβιώνεις έστω και μία μέρα σε αυτή την κόλαση (εξού και το όνομα Ελλάς, Hellas που Hell σημαίνει ακριβώς αυτό), είναι έργο από μόνο του. Κατα την κατάσταση της ανεργίας λοιπόν, ένα άτομο βρίσκεται χωρίς δυνατότητα δημιουργίας εισοδήματος. Είναι εντελώς αποκλεισμένο από μία κοινωνία που φαίνεται να τον κρατά σαν όμηρο, δίνοντάς του χαριστικά τροφή ή και στέγαση. Και από τη στιγμή που κάποιος μπαίνει στην ανεργία, εφόσον δεν λυθεί αυτό το πρόβλημα όσο είναι νωρίς, οδηγείται συνειδησιακά στην αεργία. Δηλαδή πλέον το άτομο νιώθει ότι δεν χρειάζεται να δουλέψει. Αυτό δεν συμβαίνει απαραίτητα από οκνηρία. Σε κάποιες περιπτώσεις καταλαβαίνει ότι υποφέρει στην δουλειά, όσο και όταν είναι μόνος και απομονωμένος. Οπότε θεωρεί πως δεν υπάρχει λόγος να βασανίζεται ακόμα περισσότερο και να αυτοκαταστρέφεται. Καλύτερα βασανιστήρια εντός έδρας παρά εκτός έδρας, ώστε να διατηρείται κάποιος έλεγχος. Αυτό το σημείο είναι ιδανικό για να αναφέρω την αρχαία ομώνυμη Ελληνίδα Θεά, την Αεργία, που ήταν "ναρκωμένη" φύλακας του Θεού Ύπνου. Κατοικούσαν μαζί στον Κάτω κόσμο, σε ένα σκοτεινό σπήλαιο ή ανάκτορο που άνηκε στον Ύπνο. Όντας αλληλοσυμπληρούμενοι περνούσαν τη μέρα μαζί και με άλλα πνεύματα-θεότητες, δηλαδή την Ησυχία, την Λήθη και τη Σιωπή. Βλέπετε ακόμα και τότε υπήρχε αυτό το κοινωνικό πρόβλημα και μάλιστα είχε την δική του πνευματική αξία μυθολογικά. Επιστρέφοντας στο παρόν, να πούμε ότι όσο περνάει ο καιρός για τον άεργο, γίνεται προφανές ότι έτσι το μέλλον του είναι αβέβαιο, αλλά δε μπορεί να αλλάξει κι όλας. Οπότε λόγω απελπισίας η αεργία μεταλλάσσεται σε ένα είδος μόνιμης απεργίας. Τα χρόνια έχουν περάσει, ίσως και δεκαετίες μέσα σε μια άδικη φυλακή και η κακοποίηση του ανθρώπου έχει ξεπεράσει τα υποφερτά όρια. Πλέον ο πραγματικά μακροχρόνια άνεργος είναι... αναγκασμένος και έτοιμος να δουλέψει για ένα αστρονομικό πόσο (λόγω πολλών απολεσθέντων κερδών και τεράστιας ψυχικής οδύνης) σε επάγγελμα της επιλογής του, ή να πεθάνει άνεργος. Είναι το τελικό στάδιο που δεν φαίνεται να είναι αναστρέψιμο. Είναι ο καρκίνος μιας κοινωνίας που εξουδετερώνει τα δικά της εργατικά χέρια λόγω παντελούς έλλειψης οργάνωσης, αλλά και λόγω αναζήτησης εφήμερου κέρδους, κάνοντας εύκολες αλλά ανόητες επιλογές.