Η αριστεία, δηλαδή το να είσαι υπεραποδοτικός και γενικά τέλειος σε όσα κάνεις, στα σχολικά χρόνια έχει ως έπαθλο ένα αναμνηστικό χαρτί που το επιβεβαιώνει, δηλαδή το αριστείο. Όμως δεν είναι τόσο εύκολη ή δίκαιη υπόθεση και θα δούμε βήμα βήμα το γιατί, μέσα από την προσωπική μου εμπειρία. Πίσω στα παιδικά χρόνια, το να ήσουν μαχητικό άτομο και όχι υποταγμένος στην ανηθικότητα της κοινωνίας, πληρωνόταν με πόνο και αίμα. Σε αντίθεση με το τι θα περίμενε κανείς γι' αυτή την αθώα ηλικία. Ήσουν πραγματικά απροστάτευτος. Να βγεις στο πάρκο της γειτονιάς σου και να μιλήσεις με κόσμο, σήμαινε και βασανιστήρια που θα δεχόσουν σε κοινή θέα. Δολοπλοκίες, απειλές, ληστείες, τραυματισμούς, ακόμα και απόπειρες δολοφονίας. Στο σπίτι η κατάσταση φάνταζε ελάχιστα καλύτερη και στο σχολείο το έγκλημα εις βάρος σου ήταν απλά πιο προσεκτικά οργανωμένο και εντατικό. Έτσι κατέληγες να κλείνεσαι στον εαυτό σου και να προσπαθείς για το αριστείο, ώστε να ξεφύγεις από τη δίνη του χάους. Ένα αριστείο που το παίρνεις με πολύ καλούς έως άριστους βαθμούς στα σχολικά μαθήματα και που απεικονίζει την Θεά Αθηνά με περικεφαλαία. Τότε δεν είχα καταλάβει τι σήμαινε το τελευταίο, απλά χάρηκα και ένιωσα υπερήφανος. Όμως στην πραγματικότητα η ύπαρξη περικεφαλαίας ήταν ένας κακός οιωνός για τη συνέχεια. Μάλιστα βραβεύτηκα με αυτό το χαρτί στην ηλικία με τον άτυχο αριθμό 13! Αρχικά το ότι ξεχώρισα, είχε ως αποτέλεσμα να αμολύσουν τους λύκους να με φάνε. Βλέπανε ότι οι σχολικοί εκφοβισμοί θέλανε ενίσχυση και ότι δεν τα παρατούσα. Οπότε ξεκίνησε συντονισμός επιπέδου στρατιωτικής επιχείρησης, προμηθεύοντάς με μεθοδικά με μια μεταχειρισμένη συσκευή κινητού τηλεφώνου. Για να ακούνε ό,τι κάνω και ό,τι λέω όλη μέρα. Και ποιός ξέρει την ιδιότητα του προηγούμενου κατόχου του ή ακόμα και την... κατάληξή του! Με μπλέξανε σε πολλά μέτωπα εξ αρχής, ώστε να μη μπορώ να αντιδράσω σε οτιδήποτε και να είναι όλοι συντονισμένοι εναντίον μου. Το βαρύ χτύπημα ήρθε ένα χρόνο μετά βέβαια, που κατάφεραν να ρίξουν πάνω μου μηχανή ενώ ήμουν πεζός. Αυτό έγινε σε διάβαση της λεωφόρου Θησέως, δίπλα στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου και σε σχολικό συγκρότημα, όπως έχω πει και παλιότερα. Σπασμένος ώμος, ραγισμένο γόνατο και κάποιες ουλές λόγω τριβής με το οδόστρωμα. Α, χτύπημα και στο κεφάλι, πράγμα που σημαίνει ότι και οι πεζοί πρέπει να φοράνε κράνος! Αλλά δεν πρέπει να παραπονιέμαι. Με είχαν προειδοποιήσει και στην πλατεία, όταν πήγαινα τετάρτη δημοτικού, να μην ξαναπατήσω εκεί. Ίσως επειδή επέστρεψα, να έμαθα από "πρώτο χέρι" ότι αυτοί το εννοούσαν τελικά. Το λέω επειδή μου φαίνεται πως αυτοί το οργάνωσαν, ταιριάζει μέχρι και το μαύρο λογοπαίγνιο του "να μην ξαναπατήσω" εκεί. Ξέρετε, το τραυματισμένο πόδι. Επίσης το βασικότερο είναι ότι είχα δει και την προειδοποίηση με την εικόνα του αριστείου. Έλεγε ξεκάθαρα πως έπρεπε να φοράω περικεφαλαία πλέον αφού αρίστευσα, σαν την Θεά Αθηνά... Από κει και πέρα βέβαια τελείωσαν τα άριστα στα μαθήματα, αλλά συνέχισαν τα άριστα σε συνειδησιακό επίπεδο.