Είχε πει ο δικτάτορας Ιωάννης Μεταξάς τη φράση "Θάπτομεν τον Ιλισσόν", το 1939. Και μετά η συμπεριφορά του έθαψε ακόμα και Έλληνες ζωντανούς, καθώς κατάφερε να προκαλέσει διχόνοια με συμμαχικές μας χώρες όπως τη Ρωσία, αλλά και να μας οδηγήσει σε πόλεμο με Ευρωπαϊκές χώρες. Ήταν επακόλουθο της αυταρχικής βασιλείας θα μου πείτε. Τέλος πάντων, μη ξεφεύγω από το θέμα. Το θέμα μας είναι οι Έλληνες που έθαψε λόγω του έντονου καύσωνα, που δεν υπήρχε ποτάμι να τον περιορίσει. Και όλα αυτά για να φτιάξει δρόμους και πολυκατοικίες, ώστε να είναι περισσότεροι και αποδοτικότεροι οι δούλοι. Έτσι πλέον, με τέτοιες πρωτοβουλίες, η ξηρασία και ο καύσωνας έχουν αυξηθεί σε αφόρητα και επικίνδυνα επίπεδα στην Αθηνά κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Η ζέστη κάποτε δεν ήταν πρόβλημα, θεωρούνταν ευλογία και ήταν γιορτή της φύσης να έχει τόσο έντονο ήλιο. Όλα αυτά όμως σταμάτησαν να ισχύουν όταν άρχισε να πυκνοκατοικείται η πρωτεύουσα. Κανένας δεν σκέφτεται οικολογικά πλέον, λες και επειδή δεν έχουμε αρκετή επαφή με την φύση δεν υπάρχει κι όλας. Όλα γίνανε σκυρόδεμα, όπως ο ποταμός Ηριδανός, που πλέον ότι απόνερα του έχουν απομείνει, δεν βρίσκουν διεξόδους, αφού συναντούν τοίχους και σκουπίδια μπροστά τους. Μάλιστα τον υπογειοποιήσαν κι όλας. Ο Ιλισσός, ένας ιερός ποταμός των αρχαίων Αθηναίων, είναι πια εντελώς αλλαγμένος στην πορεία του και οδηγεί απευθείας στην θάλασσα, αντί για τον Κηφισό. Αφού βέβαια πρώτα έχει κάνει μια περιορισμένη, σκεπασμένη υπόγεια διαδρομή, μέσα σε τεχνητές όχθες. Ο Κηφισός επίσης βρίσκεται μέσα στην βιομηχανική ρύπανση, καλυμμένος, και φυσικά όχι πόσιμος, όπως κανένας από τους προηγούμενους! Υπάρχουν και ρέματα, όπως και ποταμοί εκτός Αθηνών αλλά εντός Αττικής, σε ελαφρώς καλύτερη κατάσταση, που δεν θεωρώ απαραίτητο να τους αναφέρω τώρα. Πάντως οι ποταμοί της Αθήνας, μπορούν να αποκαλυφθούν και να καθαριστούν και έτσι να λειτουργήσουν ως φυσικός κλιματισμός της πόλης, μαζί με την αύξηση του πρασίνου. Μάλιστα αν η κατάσταση της πυκνοκατοίκησης και της ρύπανσης διορθωθεί, αυτοί οι ποταμοί μπορούν να χρησιμοποιηθούν για αρδευτική αλλά ακόμα και υδρευτική χρήση. Σίγουρα και για ψυχαγωγία, με πάρκα στις όχθες τους και μεγάλα μάλιστα, με το ταυτόχρονο γκρέμισμα παραπλήσιων πολυκατοικιών. Και γιατί όχι, να φτιάξουμε και καινούριους ναούς αρχαιοελληνικής αρχιτεκτονικής κατα μήκος τους, με το όνομα του κάθε ποταμού, για να τους τιμήσουμε και να θυμηθούμε τις παλιές τελετές που γινόντουσαν εκεί!