Υπήρχαν διάφορες θρησκευτικές εορτές και τελετουργίες στον χώρο της Ελλάδας κατα τα αρχαία χρόνια. Όμως το σημαντικότερο ήταν ένα συγκεκριμένο, εξαιτίας της φιλοσοφικής βαθύτητας, αλλά και της αλληλεπίδρασής του με το μεταφυσικό. Εννοώ τα Ελευσίνια Μυστήρια. Αυτά, λοιπόν, γινόντουσαν δύο φορές τον χρόνο. Κατά την εαρινή (γύρω στις 20 Μαρτίου) και κατά τη φθινοπωρινή Ισημερία (γύρω στις 23 Σεπτεμβρίου). Τότε γινόντουσαν τα Μικρά Μυστήρια και τα Μεγάλα Μυστήρια αντίστοιχα. Στα πρώτα δοκιμάζανε τους υποψήφιους και στα δεύτερα ολοκληρώνανε την μύησή τους. Πάντως, φαίνεται ότι οι εμπειρίες ήταν μοιρασμένες στα δύο και όχι ίδιες. Αρχικά γινόντουσαν καθαρμοί στον ποταμό Ιλισσό για τους υποψήφιους μύστες. Ένας ποταμός που σήμερα είναι σκεπασμένος, βρόμικος και με αλλαγμένη διαδρομή. Μετά ακολουθούσαν παρελάσεις πιστών. Μετέφεραν ιερά αντικείμενα από τον ναό της Θεάς Δήμητρας και της Κόρης της, στην Αθήνα και πάλι πίσω. Όταν φτάνανε στον τελικό προορισμό τους, δηλαδή την Ελευσίνα, ξεκινούσε και το πιο σημαντικό μέρος των Μυστηρίων. Εκεί μαθαίνανε για την αλληγορική ιστορία της Περσεφόνης, που απήχθει από τον Άδη, και την αναζήτησή της από την μάνα της, Δήμητρα. Ήταν μία προσπάθεια εξήγησης της αλλαγής των εποχών, με θεανθρωπικά αίτια. Επίσης στα μυστήρια διδασκόντουσαν για την σημασία της ψυχής, την προσωρινότητα του σώματός τους, αλλά και τον κύκλο της ζωής, μέχρι την μεταθανάτια φάση της. Το κάνανε με τόσο εντυπωσιακό και πειστικό τρόπο, ώστε να μη φοβούνται ούτε να ζήσουν, αλλά ούτε και να πεθάνουν. Λένε επίσης πως αποκτούσαν πρόσβαση στο υπερφυσικό και μπορούσαν να δουν το ακριβές μέρος όπου θα ξαναγεννιόντουσαν. Δυστυχώς, διαβάζω πως τον 4ο αιώνα μετά Χριστόν, καταστράφηκε εντελώς αυτός ο θεσμός και γι' αυτό δεν επιβιώνει μέχρι και σήμερα. Ο αιρετικός Ρωμαίος αυτοκράτορας Θεοδώσιος, έβαλε κατα φαντασίαν χριστιανούς, να βανδαλίσουν και να εξαφανίσουν ό,τι θύμιζε το μεγαλείο των Ελευσίνιων Μυστηρίων. Δηλαδή, στέρησε την πνευματική διαύγεια και την ψυχική γαλήνη από τους μελλοντικούς Έλληνες. Και αρκετά φιλόδοξα να πω, ότι έτσι καθυστέρησε και τη σωματική αθανασία μας.