Όσο πιο πολύ χρησιμοποιούμε μια επίκληση ή ξόρκι, με τόσες περισσότερες ψυχές, πράγματα και καταστάσεις το συνδέουμε. Και σίγουρα το εμποτίζουμε με ποικίλες ενέργειες που το διαμορφώνουν και το ισχυροποιούν. Κάθε μέρα φαίνεται να αναπτύσσεται όλο και περισσότερο, όπως και ένα φυτό που καλλιεργούμε και που κάποια στιγμή αποδίδει καρπούς. Αρχικά είναι μια αφηρημένη σχετικά φράση χωρίς ιδιαίτερο νόημα. Όμως με τον καιρό γίνεται όλο και πιο αισθητή στον κόσμο των πνευμάτων, αλλά και το νόημα γίνεται πιο συγκεκριμένο, αφού πλέον η εκφορά της συνδέεται με συγκεκριμένες σκέψεις μας και γεγονότα τα οποία αντιμετωπίζουμε. Επίσης κάποια πνεύματα φαίνεται να απομνημονεύουν τις εκφράσεις μας αφού τις έχουν ακούσει τόσες φορές. Τους εκπέμπουν μια αίσθηση που τους κινεί την περιέργεια και έτσι έχουν την προσοχή τους στραμμένη προς εμάς και αλληλεπιδρούν μαζί μας όταν τις ξανακούσουν. Είναι πολύ σημαντικό το σύμπαν "να νιώθει" την επιμονή και την σταθερότητα των αιτημάτων μας, βαθιά στα θεμέλιά του. Έτσι, όταν κάποιες οντότητες νιώσουν την σημαντικότητα των λόγων μας αλλά και ερευνήσουν το ιστορικό μας σε τέτοια θέματα, κάποια στιγμή μας βάζουν σε προτεραιότητα ώστε να μας βοηθήσουν να επιτύχουμε αυτό που ζητάμε. Όπως ας πούμε με την αποστολή ενός μηνύματος σε όραμα προς αγαπημένο μας πρόσωπο ή με έλξη κάποιου ατόμου προς εμάς έπειτα από ξόρκι μας. Ακόμα και ο άψυχος υλικός κόσμος μοιάζει να αποκτά ζωή με τον καιρό όταν κάνουμε τέτοια καλέσματα, με έναν ανεξήγητο ή επιφανειακά παράλογο τρόπο. Για παράδειγμα ξαφνικά κάποια σώματα εμφανίζονται σε σημεία που είναι κρίσιμα για την εκπλήρωση των θελημάτων μας. Ή μια κατάρα μας "πιάνει τόπο" και φαίνεται να είναι ικανή να προκαλέσει ακόμα και σεισμό στον στόχο μας. Ξέρετε, είναι όπως στα βιντεοπαιχνίδια όπου παίρνεις ένα χαρακτήρα και του ανεβάζεις επίπεδα. Μπορεί να είναι παιχνίδι με αξιαγάπητα τέρατα όπως τα πόκεμον, ή κάποιο άλλο με πιο ανθρωπόμορφους παίκτες. Και στις δύο περιπτώσεις μαθαίνουν έπειτα από μάχες να κάνουν μαγικές κινήσεις και επιθέσεις, που γίνονται όλο και δυνατότερες με τη χρήση τους και το πέρασμα του χρόνου. Το ίδιο συμβαίνει και με τις δικές μας επικλήσεις και ξόρκια. Μόνο που το τελευταίο δε γίνεται σε τόσο απλοϊκό επίπεδο, καθώς τα λόγια μας μπλέκονται με πολλές συμπαντικές πλευρές και λειτουργίες. Πάντως εξαιτίας αυτής της πολυπλοκότητας, στο τέλος ίσως καταλήξουν πιο θεαματικά και από αυτά των βιντεοπαιχνιδιών ή των ταινιών!