Το να έχουμε μια τραυματική εμπειρία κατά την οποία βρεθήκαμε πολύ κοντά στον θάνατο, είναι κάτι που μπορεί να το θυμόμαστε για όλη μας τη ζωή. Παρομοίως και αν δούμε κάποιο άλλο άτομο να το βιώνει, ή ακόμα χειρότερα να πεθαίνει τελικά. Όσο πιο κοντά στον θάνατο η εμπειρία και όσο πιο μαρτυρικός ο θεατός θάνατος του άλλου προσώπου, τόσο πιο έντονη και ανεξίτηλη η ανάμνηση που μένει. Και σίγουρα δεν είναι η μόνη συνέπεια, καθώς δημιουργεί ψυχολογικούς περιορισμούς για αυτοπροστασία. Όμως η επίδραση είναι αισθητή και σε μεταφυσικό επίπεδο, ακόμα και μετα θάνατον! Το να πεθάνει κάποιος με άσχημο και οδυνηρό τρόπο ο ίδιος, φαίνεται να του μένει ως υποσυνείδητη ή ασυνείδητη ανάμνηση της ψυχής του. Για παράδειγμα, μπορεί να δούμε παιδιά να φοβούνται τις κινήσεις τους περισσότερο από άλλα. Όχι απαραίτητα λόγω ευαίσθητης ηλικίας ή επειδή είδαν κάτι φρικτό να συμβαίνει μπροστά τους. Αλλά ίσως επειδή και αυτά έχουν πεθάνει βίαια σε προηγούμενη ζωή, που μάλιστα ήταν πολύ πρόσφατα όπως καταλαβαίνετε. Άλλες φορές, αυτό συμβαίνει επειδή στοιχειώνονται από ψυχές που μαρτύρησαν για κάποιο λόγο. Όπως εξαιτίας της χριστιανικής βάπτισης που τις καλεί, μιλώντας για τους Αγίους περισσότερο. Βέβαια, τέτοιες αρνητικές εμπειρίες σε σχέση με τον πόνο και τον θάνατο, περνάνε και στο DNA, το οποίο θεωρεί προηγούμενη ζωή τους γονείς κάποιου παιδιού. Οι αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν πνεύματα που είχαν υποστεί τέτοιους θανάτους επειδή ήταν πιο επιρρεπή, εκδικητικά και απομονωμένα. Συνήθως τα χειρίζονταν για να κάνουν ζημιά σε αντιπάλους τους. Όντας σε μια έξαλλη ή φοβική κατάσταση τα φαντάσματα αυτά, ακολουθούσαν ό,τι εντολές έπαιρναν από αυτούς που τα καλούσαν. Οπότε όποιος θέλει να έχει μια παραδεισένια ζωή, πριν και μετά τον θάνατο, καλό θα είναι να προσέχει να μην δημιουργεί πόνο στον εαυτό του και τους άλλους χωρίς σοβαρό λόγο. Είμαστε μορφές ενεργειών και ό,τι βιώνουμε μένει μαζί μας για πολύ καιρό, χωρίς ο θάνατος να μπορεί να μας αλλάξει πλήρως.