Εμείς οι άνθρωποι δημιουργούμε δεσμούς με άλλους ανθρώπους και αρχίζουμε να τους νιώθουμε πιο κοντά σε εμάς, σαν να ήταν κομμάτι μας ή δεύτεροι εαυτοί μας. Επηρεαζόμαστε ακόμα και σε μεταφυσικό επίπεδο, κάτι που θυμίζει τηλεπάθεια. Με τον ίδιο τρόπο, μπορούμε να δεσμεύσουμε και κάποιο πνεύμα σε εμάς ή σε κάποιο αντικείμενο που θα μας το θυμίζει, όπως στην περίπτωση της μαύρης μαγείας. Σε προηγούμενο άρθρο ανέφερα πως τα πνεύματα, ή με πιο ειδικό ή απαξιωτικό τρόπο, τα φαντάσματα, μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε αν τα πείσουμε ότι είμαστε ισχυρότεροι από αυτά. Ωστόσο μπορούμε να τα προσελκύσουμε και με λατρευτικά τελετουργικά που θα τα εντυπωσιάσουν ή θα τα κολακεύσουν ιδιαίτερα. Στην αρχαία Ελλάδα αλλά και στα πρώτα χρόνια της Ρωμαιοκρατίας, τέτοιες μαγικές πρακτικές δέσμευσης πνευμάτων ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένες σε όλο τον πληθυσμό. Ποτέ και πουθενά αλλού δεν φαίνεται να είχαν τόση δημοτικότητα, που να απλώνεται σε όλα τα κοινωνικά στρώματα. Βέβαια σταδιακά απαγορεύτηκαν, όπως "απαγορεύονται" συνειδησιακά ακόμα και στις μέρες μας για τους χριστιανούς. Εκτός αν μιλάμε για αγίους φυσικά! Ο κύριος λόγος φαίνεται να ήταν και να είναι η αυταρχική εκκλησία. Όμως η αλήθεια είναι ότι κατά την ρωμαιοκρατία και τον βυζαντινό μεσαίωνα, η υστερία που υπήρχε αρχικά κατά των χριστιανών μετατράπηκε σε υστερία κατά των μη χριστιανών. Το κράτος απλά άλλαξε την ονομασία των "αντιφρονούντων" από χριστιανούς σε ειδωλολάτρες και τους έβγαλε παράνομους. Όμως ας δούμε τι κάνανε αυτοί οι ανέκαθεν κακόφημοι, παίρνοντας παράδειγμα από την αρχαία Ελλάδα. Συνήθως οι τότε πρακτικοί της μαγείας απλά προσευχόντουσαν ή γράφανε σε πινακίδια μολύβδου επικλήσεις σε πνεύματα και το τι ζητούσαν από αυτά. Το συνηθέστερο όνομα από το οποίο ζητούνταν βοήθεια ήταν του ευκίνητου, ευφυούς, αγγελιοφόρου και ψυχοπομπού Θεού Ερμή. Αλλά γενικά όλο το Πάνθεον όπως και υποδεέστερες θεότητες ή άλλες οντότητες χρησιμοποιούνταν, όπως και οι ψυχές κοινών νεκρών. Ειδώλια, θυμιάματα, θυσίες ζώων, αλλά και συγκεκριμένες επιλογές "ιερών" υλικών γινόντουσαν για τις τελετουργίες. Όμως προφανώς όσο πιο περίπλοκες και οδυνηρές γίνονται οι ιερουργίες, τόσο πιο αμφιλεγόμενες θεωρούνται πρακτικά, ηθικά και νομικά. Στην ουσία οι αρχαίοι απευθύνονταν σε πνεύματα τα οποία και χρησιμοποιούσαν όπως έναν άνθρωπο που θα μπορούσε να αψηφίσει τους φυσικούς και όχι μόνο νόμους και να κάνει απευθείας αυτό που του ζητούσαν. Για παράδειγμα μπορούσε να ζητήσει κάποιος από τον Θεό Έρωτα να στοιχειώσει κάποια κοπέλα για όλη της τη ζωή ώστε να μην ερωτευτεί ποτέ κανέναν πέρα από αυτόν. Επίσης μπορούσε να ζητήσει από κάποια Ερινύα την βοήθεια της ώστε ο κατηγορούμενος κάποιου δικαστηρίου να λυγίσει κι έτσι να κερδίσει την δίκη ο κατήγορος. Βέβαια όπως είπα ζητούσαν χάρες και από νεκρούς. Αφήνανε σημειώσεις σε πλακίδια και ομοιώματα σε τάφους γνωστών ή βίαια πεθαμένων, ώστε να πάρουν αυτό που θέλουν από τα πνεύματα αυτά, με τη μορφή του συναισθηματικού εξαναγκασμού.