Κατ' αρχάς να πω ότι μόνο στην Ελλάδα ονομάζουμε την απαγόρευση αντιγραφής έργων "Πνευματικά δικαώματα". Γιατί λέει με βάση Γάλλους νομικούς, ό,τι δημιουργούμε αποτελεί αναπόσπαστη προέκταση του πνεύματός μας, άρα και ιδιοκτησία μας. Πάλι καλά που τα ονόμασαν έτσι, για να μπορώ να παίζω ειρωνικά βάζοντας "Πνευματικά δικαιώματα" και "Ανθρώπινα δικαιώματα" σε αντίθετες, μεταξύ τους αντιμαχόμενες πλευρές. Και το λέω αυτό γιατί η γνώση είναι ανάγκη στην οποία δεν μπορείς να βάλεις τιμή. Όπως ακριβώς δεν πληρώνουμε για τις λέξεις που χρησιμοποιεί η γλώσσα μας, ή που δεν ζητάμε αποζημίωση που κάποιος μας κοίταξε ή άκουσε τη φωνή μας. Δηλαδή ρε παιδιά, άμα θέλουμε να αναπαραχθούμε σαν άνθρωποι, μήπως θα πρέπει να ρωτήσουμε κάποιον τρίτο; Μήπως το σώμα μας ανήκει σε συγκεκριμένη παρτίδα που μπορεί και να μην επιτρέπεται η αντιγραφή του; Και να το χοντρύνω ακόμα περισσότερο. Το σώμα μας έχει τα πνευματικά δικαιώματα να είναι ζωντανό, ή θα πρέπει να ζητήσουν επιπλέον φόρο που υπάρχουμε ή και να μας "διαγράψουν"; Πραγματικά όλα αυτά που γίνονται, με έχουν φτάσει σε τέτοια απόγνωση. Διαβάζουμε ας πούμε στο διαδίκτυο ιστορίες καθημερινής τρέλας για τα πνευματικά δικαιώματα. Υπέρογκα πρόστιμα λέει για το τίποτα. Μάλλον ήρθε η ώρα να καταρρίψουμε έναν ακόμη μύθο ψευδοδικαιοσύνης. Για παράδειγμα, ας πούμε ότι εγώ έχω σύνεργα κατασκοπείας και καταγράφω τη ζωή μιας οικογένειας, όσο μένουν στο ίδιο κτίριο. Πείτε κακή ηχομόνωση, πείτε λεπτοί τοίχοι που δε σταματάνε τις ακτίνες ειδικών καμερών, πείτε ότι έχω αντικλείδια και επίσης έχω παγιδεύσει όλες τις επικοινωνίες τους με τον τρόπο μου. Πάντως το καταφέρνω. Κάποια στιγμή αφού τους έχω χρησιμοποιήσει σαν πειραματόζωα χωρίς να τους πληρώσω, φτιάχνω μια ταινία γι' αυτούς, αλλά με άλλους ηθοποιούς να τους υποδύονται. Και κατα τύχη κάποιο από τα θύματα την κατεβάζει από το διαδίκτυο δωρεάν και τρώει πρόστιμο. Όχι μόνο δεν αποζημιωθήκανε που τους έχω καταστρέψει τη ζωή και δεν έχω σεβαστεί την ιδιωτικότητά τους καθόλου, αλλά τους κάνω να με πληρώσουν κι όλας. Άλλο παράδειγμα που διάβασα τελευταία, χωρίς να ξέρω κατα πόσο ισχύει ή αν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Κάποιος φτιάχνει ψεύτικα γυαλιά των πέντε ευρώ που θυμίζουν κάποια των εκατόν πέντε. Πρόστιμο λέει και σε όποιον τα έφτιαξε και σε όποιον τα αγόρασε. Λες και δεν είναι ξεκάθαρο ότι δεν είναι τα αυθεντικά και απλά θέλανε να νιώσουν την ιδέα του να έχεις το αντίστοιχο ακριβό. Αντί να τους ευχαριστήσει και τους δύο η εταιρία για τη διαφήμιση, κανόνας της Ευρωπαϊκής Ένωσης λέει να αδειάσουν οι χρηματοθήκες τους. Συμπερασματικά οι νόμοι για τα πνευματικά δικαιώματα θέλουν εξορθολογισμό, γιατί είναι καθαρή εκμετάλλευση υπέρ των πλουσίων και κατά των φτωχών. Και μετονομάστε τα σε "Δικαίωμα αντιγραφής" όπως είναι και στα αγγλικά, γιατί πραγματικά δίνουν πολύ άσχημη ενέργεια στην λέξη "πνευματικά". Ακούμε την τελευταία λέξη και μαθαίνουμε να την μισούμε, ενώ είναι μια λέξη θησαυρός.