Παλαιότερα σας μίλησα για τις οσμές που φανερώνουν τα συναισθήματα των πνευμάτων. Σε αυτό το άρθρο θα μιλήσω για τα μηνύματα που θέλουν να μας περάσουν τα φαντάσματα, φέρνοντας επίτηδες συγκεκριμένες μυρωδιές στη μύτη μας. Και λέω μυρωδιές, λέξη που βγαίνει από το αρωματικό μύρο, επειδή συνήθως είναι έντονα ευχάριστες ή δυσάρεστες. Πολλές φορές φαίνεται να τις χρησιμοποιούνε επειδή θέλουν να μας πείσουν πως έχουν μια συγκεκριμένη ταυτότητα ατόμου που ξέρουμε. Οπότε μας περνάνε γνώριμα αρώματα, ώστε να καταλάβουμε ποιός είναι. Όμως, όπως και οι άνθρωποι, μπορεί να κάνουν παιχνίδια και απλά να προσπαθούν να μας εντυπωσιάσουν ή να μας εξαπατήσουν. Είναι ικανά να γνωρίζουν τις σκέψεις μας κι έτσι να μας τηλεμεταφέρουν μια σχετική μυρωδιά ως άμεση παρεμβολή ή απάντηση σε αυτές. Ακόμα μπορούν να μας προκαλέσουν συνειρμό από αυτό που μας έβαλαν να μυρίσουμε, για να σκεφτούμε αυτό που ακριβώς θέλουν. Ειδικά το τελευταίο, είναι κάτι που χρησιμοποιείται και στις ταινίες τρόμου, με φαντάσματα και δαίμονες. Μπορούν να φέρουν σε ύπαρξη κάποια απαίσια μυρωδιά ας πούμε, ώστε να μας δείξουν πόσο άσχημα αισθάνονται κοντά μας και να μας απωθήσουν. Σε ακόμα χειρότερη περίπτωση, μπορεί να χρησιμοποιήσουν νεκρική μυρωδιά, σαν απειλή για θάνατο που θέλουν να προκαλέσουν. Δεν αποκλείεται ωστόσο τέτοια οσμή να υποδηλώνει και την ύπαρξη κάποιου φρεσκοπεθαμένου πνεύματος. Όμως για να μην φαίνονται όλα αυτά σαν αερολογίες ή αβάσιμα, να πω πως και εγώ έχω μυρίσει πάρα πολλές φορές αρώματα από φαντάσματα. Η οσμή που μου έχει κάνει περισσότερη εντύπωση ωστόσο, ήταν αυτή που έμοιαζε με γυναικείο αριστοκρατικό άρωμα του... Μεσαίωνα. Ναι, εδώ υπάρχουν δύο παράδοξα. Πώς γίνεται να ξέρω πώς μύριζαν οι γυναίκες τον Μεσαίωνα και από πού ήρθε η μυρωδιά και για ποιό λόγο. Λοιπόν, απλά ήξερα μέσα μου, διαισθητικά, ότι τέτοιο άρωμα φορούσαν τότε. Αλλά και με την κοινή λογική, επειδή πρέπει να ένιωσα την μυρωδιά όταν άκουγα κάποιες εκμπομπές σε ηχογραφήσεις-podcast, για δίκες μαγισσών τον Μεσαίωνα. Πραγματικά ένιωθα λες και θα τις συναντούσα ανα πάσα στιγμή. Ήταν πολύ ζωντανό και έντονο το άρωμα. Πρέπει να θύμιζε τριαντάφυλλο. Άλλες οσμές που έχω μυρίσει, είναι νεκρών συγγενών αλλά και δικά μου αρώματα ή και γυναικών, που είχαν σημαδέψει παλαιότερες σχέσεις μου. Μάλλον δεν απάντησα από πού έρχονται αυτές οι μυρωδιές, ε; Φαίνεται τα φαντάσματα είτε έχουν ειδική μνήμη, είτε χρησιμοποιούν τη δική μας, ή κάτι συνδυαστικό, όπως το να συνδέουν όλες αυτές τις "τελείες" δεδομένων, που οδηγούν σε κάποιο συμπαντικό αρχείο που έχει τα πάντα μέσα. Τέλος, αν ποτέ σας φανεί ότι μυρίσατε φάντασμα, σιγουρευτείτε πρώτα ότι αυτή η οσμή δεν έρχεται από ορατή πηγή.