Τα τραγούδια ανέκαθεν είχαν μεγάλη δημοφιλία στην ανθρώπινη κοινωνία. Ο κόσμος ένιωθε να εκφράζεται, να χάνεται στη μαγεία της μελωδίας και του ρυθμού τους ή ακόμα και να ξεσπάει μέσα από αυτά. Είναι ομολογουμένως μια Διονυσιακή τελετουργία που μεθάει την ψυχή σου. Όμως τα τελευταία χρόνια, με την απεριόριστη εξάπλωση του διαδικτύου αλλά και την ταυτόχρονη ημιλογοκρισία του, φαίνεται να έχει υποβαθμιστεί και η ποιότητα των τραγουδιών. Κάποια τραγούδια φτιάχνονται πλέον με μόνο σκοπό να σε κάνουν να φαίνεσαι ότι ομολογείς κάτι ψευδές, μέσα από εκμετάλλευση πληροφοριών κατασκοπίας. Δηλαδή να βγάλουν τα λάθος συμπεράσματα για σένα, άτομα που δεν σε ξέρουν αρκετά καλά και αυτό να σε βάλει σε περιττά προβλήματα. Άλλα τραγούδια φαίνεται να έχουν φτιαχτεί για να σε κάνουν μέχρι και να αυτοκτονήσεις, καθώς τα κάνουν επίτηδες καταθλιπτικά, με εναν τρόπο που σε εγκλωβίζει. Δεν προτείνουν λύσεις, ούτε δίνουν ανακούφιση, αλλά χειροτερεύουν την κατάσταση. Μιλάμε για πλήρη κατάπτωση της μουσικής, κανονικό κατακρήμνισμα. Θα δώσω ένα συγκριτικό παράδειγμα δύο χαρακτηριστικών, άκρως αντίθετων δίσκων με παγίδες παρερμήνευσης, του ίδιου ξένου συγκροτήματος. Αυτά τα άτομα μέσα σε μόλις 3 χρόνια από το απόλυτο ύψος, φτάσανε στο απόλυτο βάθος ποιοτικά. Θα μιλήσω λοιπόν για το αμερικανικό συγκρότημα βαριάς μεταλλικής μουσικής του 1995, τους Slipknot (Ολισθηρή Θηλιά ή πιο ελεύθερα "Όχι Ύπνος"). Ο πρώτος δίσκος που θέλω να αναφέρω είναι του 2019 και λέγεται "We are not your kind" (Δεν είμαστε του είδους σας). Είναι ο καλύτερός τους και δύσκολο να ξεπεραστεί. Είναι εμψυχωτικά και αντικαταθλιπτικά τα περισσότερα κομμάτια τους, αλλά και αρκετά βίαια ορισμένα. Έτσι μπορεί να δημιουργήσουν προβλήματα αν ερμηνευθούν λάθος τόσο από τους ακροατές, όσο και από άτομα που παρακολουθούν για κάποιο λόγο τους ακροατές. Μικρό το πρόβλημα σε αυτόν τον δίσκο, καθώς κατα τ' άλλα έχει γίνει εξαιρετική δουλειά. Όμως ο δεύτερος, το "The End, so Far" (Τέλος, μέχρι στιγμής) του 2022, ήταν ο χειρότερος που μπορούσαν να βγάλουν. Μετά το ύποπτο Murder Ballad (Δολοφονική μπαλάντα), ο τραγουδιστής τους Corey Taylor ("Κόρη Ράφτη", σαρκαστική ελεύθερη μετάφραση) μοιάζει να προτρέπει ξανά τους ακροατές του εμμέσως σε αυτοκτονία. Και εννοώ τα νέα απίστευτα καταθλιπτικά τραγούδια του δίσκου, όπως το Yen (Λαχτάρα). Εκτός βέβαια αν αυτά που λέει δεν τα εννοεί και πρέπει να καταλάβουμε ότι είναι ειρωνεία, εφόσον δούμε το βίντεο βέβαια. Παρεμπτιπτόντως τα βίντεο κλιπ του συγκεκριμένου δίσκου ήταν σαν φτηνές κατοχικές παρωδίες, πραγματικά. Κάποιο καθεστωτικό κόλπο ίσως, καθώς έλειπε η ποιότητα. Ήταν λες και τους κρατούσαν ομήρους και τους δίνανε διαταγές να δημιουργούν ανοησίες. Αυτά για τα τραγούδια, ακούτε ελεύθερα, αλλά έχετε το νου σας για κακοπροαίρετες σειρήνες και παρεξηγήσεις.