#605 Όνειρα με Corey Taylor

Ο Κόρ(ε)ι Τέιλορ είναι ένας τραγουδιστής ροκ-μέταλ. Περισσότερο της πέτρας στις προσωπικές του κυκλοφορίες, όπως και στο συγκρότημα Στόουν Σάουρ (Stone Sour) και περισσότερο του εναλλακτικού, πιο σκληρού μετάλλου στους Σλίπνοτ (Slipknot). Είναι γενικά επαναστατικός και αυθεντικός στο είδος του, παρά τα όποια πρόσφατα στραβοπατήματα. Το τελευταίο το λέω γιατί ο δίσκος του 2022, κοντινά του τραγούδια, αλλά και η δημοσίευση παλιών ακυκλοφόρητων (πέραν του Juliette-Ιουλιέτα ίσως, που άρεσε και στη Sabrina_Great) δεν με εντυπωσίασαν ιδιαίτερα. Μάλιστα κάποια μου φάνηκαν απογοητευτικά, κάτι σπάνιο για το ιστορικό που έχει. Όπως και να 'χει κρατάει ψηλά την ποιότητα της metal μουσικής, με τραγούδια που αγγίζουν την ψυχή. Και όχι με υπερβολικές φωνές που δε βγάζουν νόημα, σαν πολλά άλλα συγκροτήματα. Έχω, λοιπόν, ακούσει τα περισσότερα τραγούδια του και έχω ταυτιστεί πλήρως με ορισμένα, σε σημείο που είτε αλλάξανε την στρατηγική μου στη ζωή, είτε κατέληξαν να εισβάλλουν ακόμα και στον ύπνο μου. Ας πούμε είδα διάφορα όνειρα και πρόσφατα, αφού άκουσα τρία τραγούδια του Corey Taylor. Πρώτο άσμα ήταν το Absolute zero (Απόλυτο Μηδέν) από SS, που μιλάει για έναν κόσμο που βρίσκεται σε παραλήρημα και δεν αξίζει επένδυση ούτε ενός ευρώ. Το δεύτερο ήταν το Gone Sovereign (Έγινα Κυρίαρχος), πάλι από SS, στο οποίο ξεκαθαρίζει πως ό,τι κατέχει του ανήκει και ότι ο ίδιος δεν είναι για πούλημα. Προσπαθώντας, όπως λέει, να διατηρήσει την τάξη. Τρίτο το Override (Χειροκίνητη οδήγηση, με την έννοια της ανατροπής), από Slipknot, στο οποίο κατηγορεί σχεδόν τους πάντες πως κατευθύνουν τους άλλους σε αντίθετα πράγματα από αυτά που ζητάνε. Το αποτέλεσμα φυσικά λέει είναι να έρχεται η κόλαση και ζητάει από όλους να μείνουν ακίνητοι, μάλλον για να πάρει αυτός και οι δικοί του τον έλεγχο! Πάντως όταν τα άκουγα, τα ένιωθα δικά μου τα κομμάτια και τα φώναζα από μέσα μου. Έτσι φαίνεται να έκανα εντύπωση στον κόσμο των πνευμάτων, γιατί έμοιαζε να τα εννοούσα τα τραγούδια του πιο πολύ και από τον ίδιο. Οπότε πάμε στο όνειρο που μου προκάλεσαν γι' αυτόν τον λόγο και θυμάμαι πιο καθαρά. Περπατούσα λοιπόν κάτω από το σπίτι μου προς την είσοδο και με κάλεσε στο κινητό τηλέφωνο ο Corey Taylor. Με ρώτησε αν θέλω να συνεργαστούμε και εγώ ήμουν καταφατικός. Στο τέλος μου ξαναείπε "Είσαι σίγουρος ότι θες να συνεργαστούμε στα τραγούδια;". Άσχετα από το όνειρο, η αλήθεια είναι πως συνεργαζόμαστε ήδη, αν κρίνω από τους στίχους του. Χωρίς να ξέρω το γιατί και το πώς. Πάντως παλαιότερα είχα δει και άλλα όνειρα με αυτόν. Όπως για το τραγούδι Liar's Funeral (Κηδεία του ψεύτη), που έλεγε να σταματήσω να το τραγουδάω μαζί του γιατί τον στοιχειώνω και δεν άντεχε. Άλλο όνειρο ήταν που τον είχα δει να περπατάει με συμμαθήτριές μου στην λεωφόρο Σιβιτανίδου ή Δαβάκη, στην Καλλιθέα. Και σε πιο παλιό, κάτι χρόνια πίσω, τον είχα δει να είναι Έλληνας αγρότης μουσικός. Πάντως με βάση τα εξωτερικά χαρακτηριστικά του, ειδικά όπως τον είδα στο βίντεο του Say you 'll haunt me (Πες ότι θα με στοιχειώσεις), πρέπει να έχουμε κάποια μακρινή συγγένεια. Από κει και πέρα δε ξέρω κάτι άλλο.

#516 Παίζοντας τον Θεό - Playing God

Η αλήθεια είναι ότι ο άνθρωπος πάντα είχε την φιλοδοξία να γίνει ο κυρίαρχος του σύμπαντος. Αν κρίνουμε δηλαδή από τις αρχαίες πολυθεϊστικές θρησκείες, που περιγράφουν θεανθρώπους οι οποίοι μπορούν κυριολεκτικά να κινήσουν γη και ουρανό. Και πέρα από τη μυθολογία, αυτή η θέλησή μας για ανωτερότητα μάλλον ήταν που μας έκανε να ξεχωρίσουμε βιολογικά από τα υπόλοιπα είδη του ζωικού βασιλείου της γης. Άσχετα αν υπάρχουν κάποια πισωγυρίσματα μερικές φορές. Όμως τελευταία ειδικά παρατηρείται μια πρωτοφανής επιμονή στην αλαζονεία, μια υποτροπή στην εγωπάθεια. Αρχίζουμε και θυμίζουμε σκοτεινούς καιρούς σαν του Μεσαίωνα, όπου αθώοι στοχοποιούνταν από μεγάλες, υπνωτισμένες και παθιασμένες ομάδες ανθρώπων. Παραδόξως, ερχόμενες συνήθως από εκκλησίες. Ωστόσο, σε αυτό σήμερα βοηθάει κυρίως η τεχνολογία, που συντονίζει με άνεση τέτοια άτομα, τα οποία γίνονται συνήθως υποχείρια εκμεταλλευτών που τους παραπλανούν συνεχώς. Κυψέλες αλλά και εφαλτήρια τείνουν να γίνονται τα κοινωνικά δίκτυα. Αυτά διαχειρίζονται αυστηρά κερδοσκοπικά με στόχο το εφήμερο κέρδος, με αποτέλεσμα η αλήθεια να κρύβεται και να πουλιέται το ψέμα ως τέτοια, προκαλώντας τοξικότητα και πανικό. Πράγμα που οδηγεί σε αντιπαραγωγικότητα και τυφλό φανατισμό. Ο αθέμιτος ανταγωνισμός έχει κυριαρχήσει, όχι μόνο μεταξύ των εταιρειών, αλλά και μεταξύ των μεγαλοκαρχαριών χρηστών που κυνηγάνε τη δημοφιλία χωρίς να την αξίζουν. Για παράδειγμα αριθμός προβολών και επισκέψεων σε αναρτήσεις και ιστοσελίδες είναι όλα ψεύτικα και πιθανώς προσυνεννοημένα. Υπάρχει διαστρέβλωση της πραγματικότητας, απειλές, αλλά και κακοποιητικές διαφημίσεις που κανείς δε ζήτησε, ούτε δύναται να δεχτεί. Όμως ας πάμε στον λόγο που έγραψα το άρθρο. Να δούμε πως η μουσική βιομηχανία αντιδρά σε αυτή την κατάσταση και τι πιστεύει για την τάση των ανθρώπων να αυτοθεοποιούνται και να θεωρούν τους υπόλοιπους θνητούς και χειρίσιμους. Μην σας κρατώ σε αγωνία, περίπου τα ίδια με εμένα λένε, αλλά πιο εκκωφαντικά. Εντόπισα πρόσφατα λοιπόν μια ευχάριστη -ελπίζω όχι αναλαμπή αλλά- επιστροφή για Corey Taylor και Chris Motionless. Η αλήθεια είναι πως το εν λόγω μεταλλικό τραγούδι τους είναι βασισμένο θεματικά στο αντιδιαδικτυακό "The chappeltown rag" (Πανί παρεκκλησιοχωρίου). Ήταν το μόνο καλό τραγούδι του πιο πρόσφατου δίσκου των Slipknot. Πρέπει πάντως να "κλέψαν" στους στίχους και από το "Αθηνά, σε γ...", το δικό μου κομμάτι! Χαχαχ. Εκτελεστικά, έχει περήφανη αύρα, έντονο ρυθμό και μελωδικότητα, που θυμίζει τον πιο επιτυχημένο παλαιότερο δίσκο Disguise (Μεταμφίεση), των Motionless in White. Πραγματικά τέτοια συνεργασία δεν την περίμενα. Καθώς Slipknot είχαν δηλώσει φιλοναζιστές και Motionless in White είχαν δηλώσει φιλοκομμουνιστές. Δεν ξέρω να πω με σιγουριά αν σε αυτό το ντουέτο βρίζονται μεταξύ τους, ή τα έχουν βρει και τραγουδούν εναντίον κοινών εχθρών τους! Πάντως αν κάποιος ξέρει να παίζει τον Θεό καλά διαδικτυακά, είναι αυτοί με το εξαιρετικό νέο κομμάτι τους "Παίζοντας τον Θεό" ή "Playing God - Motionless in White feat. Corey Taylor".

#314 Η κατάπτωση των τραγουδιών

Τα τραγούδια ανέκαθεν είχαν μεγάλη δημοφιλία στην ανθρώπινη κοινωνία. Ο κόσμος ένιωθε να εκφράζεται, να χάνεται στη μαγεία της μελωδίας και του ρυθμού τους ή ακόμα και να ξεσπάει μέσα από αυτά. Είναι ομολογουμένως μια Διονυσιακή τελετουργία που μεθάει την ψυχή σου. Όμως τα τελευταία χρόνια, με την απεριόριστη εξάπλωση του διαδικτύου αλλά και την ταυτόχρονη ημιλογοκρισία του, φαίνεται να έχει υποβαθμιστεί και η ποιότητα των τραγουδιών. Κάποια τραγούδια φτιάχνονται πλέον με μόνο σκοπό να σε κάνουν να φαίνεσαι ότι ομολογείς κάτι ψευδές, μέσα από εκμετάλλευση πληροφοριών κατασκοπίας. Δηλαδή να βγάλουν τα λάθος συμπεράσματα για σένα, άτομα που δεν σε ξέρουν αρκετά καλά και αυτό να σε βάλει σε περιττά προβλήματα. Άλλα τραγούδια φαίνεται να έχουν φτιαχτεί για να σε κάνουν μέχρι και να αυτοκτονήσεις, καθώς τα κάνουν επίτηδες καταθλιπτικά, με εναν τρόπο που σε εγκλωβίζει. Δεν προτείνουν λύσεις, ούτε δίνουν ανακούφιση, αλλά χειροτερεύουν την κατάσταση. Μιλάμε για πλήρη κατάπτωση της μουσικής, κανονικό κατακρήμνισμα. Θα δώσω ένα συγκριτικό παράδειγμα δύο χαρακτηριστικών, άκρως αντίθετων δίσκων με παγίδες παρερμήνευσης, του ίδιου ξένου συγκροτήματος. Αυτά τα άτομα μέσα σε μόλις 3 χρόνια από το απόλυτο ύψος, φτάσανε στο απόλυτο βάθος ποιοτικά. Θα μιλήσω λοιπόν για το αμερικανικό συγκρότημα βαριάς μεταλλικής μουσικής του 1995, τους Slipknot (Ολισθηρή Θηλιά ή πιο ελεύθερα "Όχι Ύπνος"). Ο πρώτος δίσκος που θέλω να αναφέρω είναι του 2019 και λέγεται "We are not your kind" (Δεν είμαστε του είδους σας). Είναι ο καλύτερός τους και δύσκολο να ξεπεραστεί. Είναι εμψυχωτικά και αντικαταθλιπτικά τα περισσότερα κομμάτια τους, αλλά και αρκετά βίαια ορισμένα. Έτσι μπορεί να δημιουργήσουν προβλήματα αν ερμηνευθούν λάθος τόσο από τους ακροατές, όσο και από άτομα που παρακολουθούν για κάποιο λόγο τους ακροατές. Μικρό το πρόβλημα σε αυτόν τον δίσκο, καθώς κατα τ' άλλα έχει γίνει εξαιρετική δουλειά. Όμως ο δεύτερος, το "The End, so Far" (Τέλος, μέχρι στιγμής) του 2022, ήταν ο χειρότερος που μπορούσαν να βγάλουν. Μετά το ύποπτο Murder Ballad (Δολοφονική μπαλάντα), ο τραγουδιστής τους Corey Taylor ("Κόρη Ράφτη", σαρκαστική ελεύθερη μετάφραση) μοιάζει να προτρέπει ξανά τους ακροατές του εμμέσως σε αυτοκτονία. Και εννοώ τα νέα απίστευτα καταθλιπτικά τραγούδια του δίσκου, όπως το Yen (Λαχτάρα). Εκτός βέβαια αν αυτά που λέει δεν τα εννοεί και πρέπει να καταλάβουμε ότι είναι ειρωνεία, εφόσον δούμε το βίντεο βέβαια. Παρεμπτιπτόντως τα βίντεο κλιπ του συγκεκριμένου δίσκου ήταν σαν φτηνές κατοχικές παρωδίες, πραγματικά. Κάποιο καθεστωτικό κόλπο ίσως, καθώς έλειπε η ποιότητα. Ήταν λες και τους κρατούσαν ομήρους και τους δίνανε διαταγές να δημιουργούν ανοησίες. Αυτά για τα τραγούδια, ακούτε ελεύθερα, αλλά έχετε το νου σας για κακοπροαίρετες σειρήνες και παρεξηγήσεις.

#588 Ζηλωτισμός ή επιβολή ανθρώπινης δικαιοσύνης

Ώρα να ανοίξουμε παλιές πληγές, εξερευνώντας μεγάλα ιστορικά κομμάτια του θρησκευτικού οπαδισμού. Την αφορμή μου την έδωσε καιρό πριν το τραγούδι Absolute Zero (Απόλυτο Μηδέν) των πετρο-μεταλλικών Stone Sour (Πέτρα Ξινή - είναι και ποτό, ή πιο ελεύθερα ίσως Λουτρό Πετρών). Πριν να μπω στο κυρίως θέμα, να πω ότι ο τραγουδιστής τους Corey Taylor πολύ με μπερδεύει, καθώς μια δηλώνει Ες Ες και μια Εβραίος. Ας πούμε στο συγκεκριμένο τραγούδι αποκαλεί τον εαυτό του Ζηλωτή, δηλαδή Ιουδαίο που δεν πιστεύει στην ανθρώπινη δικαιοσύνη αλλά μόνο στην θεϊκή. Βέβαια ζηλωτισμός δεν σημαίνει ότι απλά περιμένουμε αδρανείς για την Θεία δικαιοσύνη. Σημαίνει ότι προσπαθούμε να την επιβάλλουμε, αρνούμενοι κάθε είδους ανθρώπινη εξουσία, θυσιάζοντας άλλους, αλλά και τον ίδιο μας τον εαυτό. Θα το αποκαλούσα τρέλα, λόγω του πανικού που δημιουργείται από ακραίες καταστάσεις. Ωστόσο είναι καλή ιδέα φιλοσοφικά, να αγνοούμε τους ανθρώπους και να περιμένουμε την Θεία δικαιοσύνη. Αλλά σίγουρα δεν μπορούμε να την εξαναγκάσουμε -τουλάχιστον όχι όπως την θέλουμε εμείς- με κανέναν απερίσκεπτο, πόσο μάλλον βίαιο τρόπο. Η μόνη δικαιοσύνη που μπορεί να επιβληθεί άμεσα από εμάς είναι η ανθρώπινη, διότι άσχετα από το πώς αποκαλούσαν την δική τους οι Ζηλωτές, την καταφέρνανε λόγω της δικιάς τους αντικαθεστωτικής εξουσίας. Καμμία σχέση με Θεό, αλλά περισσότερο με Διάβολο. Πάντως η αλήθεια είναι πως αναπόφευκτα, σαν φυσικός νόμος, το δίκαιο πάντα υπερισχύει τελικά σε οτιδήποτε συμβαίνει σύμπαν. Πείτε το λόγω σχέσης αιτίου και αποτελέσματος, ή λόγω ισορροπίας της ίδιας της ύπαρξης. Η τιμωρία για το λάθος, όπως και η επιβράβευση για το σωστό, πάντα έρχονται. Όμως ο άνθρωπος δρώντας ελεύθερα και δημιουργώντας δικούς του νόμους και κανόνες, μεταβάλλει συνεχώς την ουσία της ζωής. Το αποτέλεσμα είναι το σύμπαν να "μπερδεύεται" προσωρινά μέχρι να προσαρμοστεί στον δικό μας "παλμό", εφόσον αυτός βέβαια έχει σωστές βάσεις. Έτσι όταν τα πράγματα δεν βγαίνουν από μόνα τους όπως τα περιμένουμε, για χάρη της επιβίωσής του δικού μας πολιτισμού, επιβάλλουμε την δικαιοσύνη ακόμα και αν είναι αντικειμενικά άδικη. Η τριβή πάντα θα υπάρχει στο θέμα της επιβολής της, ό,τι και να επιλέξουμε. Οπότε αν είχα να διαλέξω μεταξύ Θείας δικαιοσύνης και ανθρώπινης, υποθέτω πως θα χρησιμοποιούσα την λογική, το προαίσθημα και από κει και πέρα θα αφηνόμουν στα χέρια της Θεάς Τύχης!