Η Αρχαία Ελλάδα ήταν πασίγνωστη για την αγάπη που είχε για το θέατρο. Όπου στον κόσμο κι αν πήγανε οι τότε Έλληνες, κατασκευάσανε και από ένα αμφιθέατρο. Ήταν η διασκέδασή τους, να επικοινωνούνε και να ευφραίνονται με κάθε τρόπο. Να διδάσκουν τη σοφία τους δημιουργικά και ευχάριστα. Έτσι λοιπόν, όταν ανεβάζανε παραστάσεις στη σκηνή και η πλοκή έφτανε σε αδιέξοδο, καλούνταν μια θεότητα να βοηθήσει. Τότε χρησιμοποιούνταν ένα γερανοειδές μηχάνημα. Αυτό κατέβαζε κάποιον από τον "ουρανό", υποκρινόμενο οντότητα ανώτερη του ανθρώπου. Θεό ή ημίθεο συνήθως. Αυτός έδινε τις αναγκαίες έκτακτες λύσεις. Κι έτσι βγήκε και η παροιμιώδης φράση "Από μηχανής Θεός". Με την ίδια λογική λοιπόν, με το να είναι κάποιος Αθηναϊστής Χριστιανιστής, γίνεται αυτόματα ένα τέτοιο είδος θεότητας. Δηλαδή γίνεται επιλυτής περίπλοκων καταστάσεων, που έχουν αναδυθεί στην ανθρωπότητα. Η μέθοδος με την οποία το καταφέρνει αυτό είναι συγκεκριμένη. Βασίζεται εξ ολοκλήρου στον πανέξυπνο διφορούμενο πύθιο τρόπο. Για να το εξηγήσω αναλυτικά, είναι δύο οι κατευθύνσεις, άκρως αντίθετες μεταξύ τους. Ένας Αθηναϊστής σκέφτεται πάντα πολεμικά, με σεβασμό στην ειρήνη. Ένα Χριστιανιστής σκέφτεται πάντα ειρηνικά, με σεβασμό στον πόλεμο. Έτσι, αυτοί οι δύο αλληλοκαλύπτονται, όταν είναι στην ίδια ομάδα. Έχουν εκπροσωπήσει όλη την κοινή γνώμη επίσης. Όποιος από τους δύο κι αν μιλήσει, θυμίζει τον άλλον. Τις εκφράσεις τους είναι σαν να τις έχει υποβάλλει ο ίδιος ο Θεός Απόλλωνας μέσω της Πυθίας. Πάντα μπορούν να ερμηνευτούν με άπειρους τρόπος, όμως πάντα ο σωστός είναι αυτός που πρεσβέυει την νοοτροπία αυτουνού που το είπε. Πράγμα βέβαια που κανένας δεν μπορεί να αποδείξει διαφορετικά, παρα μόνο επιφανειακά. Γιατί είναι λόγος καλά καλυμμένος και προστατευμένος, τέλεια ισορροπημένος. Έτσι λοιπόν βρίσκεται η χρυσή τομή σε όλα τα προβλήματα της κοινωνίας. Με τους κατάλληλους "θεόσταλτους", αλλά και θεόσταλτους διαμεσολαβητές.