Όταν ήμουν μικρότερος υπήρχε στη δημόσια τηλεόραση η σειρά κινουμένων σχεδίων, θέματος άγριας Δύσης, με το όνομα Λούκυ Λουκ (Λάκυ Λουκ ορθότερα). Το όνομα στα λατινικά, δηλαδή Lucky Luke, μπορεί να μεταφραστεί ως Τυχερός και Φωτεινός. Εναλλακτικά, με βάση την προφορά της δεύτερης λέξης και όχι την ορθογραφία της, Τυχερό Κοίταγμα. Αυτός λοιπόν ήταν ένας φτωχός και μόνος αγελαδάρης, κυκλοφορούσε με το άλογό του και ένα σκυλί και φυσικά πάντα με το όπλο του. Ήταν τόσο γρήγορος και καλός στη σκοποβολή, που όταν άρχιζε η σειρά τον βλέπαμε να πυροβολάει πρώτος την σκιά του σε μονομαχία. Αυτό ακριβώς λοιπόν μου θύμισε, όταν παρατήρησα για πρώτη φορά ότι μπορεί να προηγηθεί συναίσθημα πριν από την θέαση κάποιας κατάστασης που να το δικαιολογεί. Ένα συναίσθημα που θα μπορούσε να είναι δικό μου, αλλά απλά δεν είναι. Για παράδειγμα, γνωρίζοντας τον εαυτό μου, ξέρω ότι υπό κανονικές συνθήκες δεν θα ένιωθα άσχημα σε ένα υβριστικό μήνυμα που έλαβα. Όμως πριν διαβάσω ένα τέτοιο μήνυμα, έχει τύχει να νιώσω απογοήτευση χωρίς να είναι δική μου. Αυτό με κάνει να αναρωτιέμαι αν έχει να κάνει με τον αποστολέα του μηνύματος, που διαισθάνθηκα τηλεπαθητικά πως είναι δυσαρεστημένος. Εκτός αν κάποιο πνεύμα που με έχει στοιχειώσει, γνώριζε πριν από εμένα το περιεχόμενο ή το διάβασε με την ταχύτητα του φωτός μόλις το άνοιξα. Και ήθελε δηλαδή να με κάνει να νιώσω κι εγώ έτσι, οπότε και μου μετέδωσε το συναίσθημά του ώστε να ταυτιστούμε. Αν ισχύει το τελευταίο, τότε ίσως όλοι μας να ζούμε σε μια εντελώς παράλογη κατάσταση, όπου ένα πνεύμα ζει μέσα από εμάς σαν σκιά του εαυτού μας και απαιτεί να πάρει τον πλήρη έλεγχο του σώματός μας. Αν δεν παραδειγματιστούμε από τον Λούκι Λουκ, κατανοώντας πως λειτουργεί αυτό το στοιχειωτικό σκιερό πνεύμα, πάντα οι επιλογές μας στην πραγματικότητα θα είναι δικές του!