Όταν είμαστε μικροί σε ηλικία, ο κόσμος γύρω μας νιώθουμε να είναι τεράστιος και ατελείωτος. Όμως καθώς μεγαλώνουμε, συνειδητοποιούμε πως είναι κι αυτός μικρός και μάλιστα με ημερομηνία λήξης. Με το σβήσιμο του δικού μας ήλιου να διαφαίνεται στον ορίζοντα, αναμένουμε μεταγενέστερα και την εξάντληση των "καυσίμων" όλων των υπολοίπων άστρων. Ακόμα και να κατακτήσουμε άλλα ηλιακά συστήματα και τους πλανήτες τους ολόκληρους, κάποια στιγμή ο φυσικός τους πλούτος θα κορεστεί. Δεν θα είμαστε σε θέση να δημιουργήσουμε ούτε καν τεχνητούς ήλιους πλέον για τις ανάγκες μας, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να παράξουμε τροφή και οξυγόνο. Όμως ψυχραιμία, γιατί προς το παρόν η λήξη της διορίας για το μη αναστρέψιμο τέλος είναι ακόμα μακριά. Βέβαια τον χρόνο εμείς τον φτιάχνουμε. Όσο περισσότερο προσπαθούμε για την μελλοντική επιβίωσή μας, τόσο περισσότερος επιπλέον χρονος μας προσφέρεται. Όπως είπα και νωρίτερα, το σύμπαν δεν είναι αρκετό, όσο και να διαστέλλεται. Κάποια στιγμή θα σταματήσει να εκτονώνεται όλη αυτή η ενέργεια που απελευθερώθηκε από την υποτιθέμενη Μεγάλη Έκρηξη ή Μπιγκ Μπανγκ. Πρέπει λοιπόν κάτι να κάνουμε ώστε να είμαστε προετοιμασμένοι για τον θάνατο του σύμπαντος, ώστε να μη σκοτώσει και εμάς. Μια πιθανή λύση είναι να προσπαθήσουμε με τη δύναμη του μυαλού και της ψυχής μας, να προκαλέσουμε δημιουργία ενέργειας από το απόλυτο κενό. Μαγικά δηλαδή, με διαλογισμό και ό,τι άλλο χρειαστεί. Αυτό θα συμβεί σιγά σιγά, κατα την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους στην απειρότητα βέβαια. Γιατί τώρα τέτοιες ικανότητες μας είναι αρκετά περιορισμένες και συνήθως εξαρτώνται από τη βοήθεια άυλων πνευμάτων. Όμως πιστεύω πως με το πέρασμα εκατομμυρίων ετών, θα συγκεντρώσουμε "κώδικες" σε σώμα και ψυχή, που θα μας επιτρέπουν να κάνουμε θαύματα μεγάλου μεγέθους. Ακόμα και να φτιάξουμε δικό μας ήλιο ή πλανήτη με τη σκέψη μας ή απλά με την παρουσία μας, η οποία θα "φορτώνει" αυτόματα κάτι τέτοιο!