Έχουμε παρακολουθήσει σε τηλεοπτικές ταινίες και σειρές, παιδιά να υποστηρίζουν πως έχουν φανταστικούς φίλους. Δηλαδή αόρατα άτομα που βρίσκονται ακριβώς δίπλα τους. Δε νομίζω όμως να έχουμε συναντήσει τέτοιες καταστάσεις από κοντά. Διότι θεωρείται ψυχική ασθένεια και υπάρχει ακόμα και ιατρικό απόρρητο, καθώς η γνώση τέτοιας πληροφορίας για έναν άνθρωπο μπορεί να στιγματίσει τη ζωή του για πάντα. Βέβαια αυτό το ιδιαίτερο φαινόμενο είναι εντελώς φυσιολογικό και εξηγείται εύκολα. Αλλά η σκοταδιστική κοινωνία στην οποία ζούμε, προτιμά να δαιμονοποιεί και να υποκρύπτει καταστάσεις που είναι ενδείξεις ανθρώπινης παραμέλησης ή ύπαρξης ανεξήγητης δραστηριότητας. Έτσι τιμωρεί οποιονδήποτε προσπαθήσει να ανατρέψει άγραφους και γραμμένους νόμους, που θα μπορούσαν να την βγάλουν από την άνεσή της. Όμως ας επιστρέψουμε στο βασικό μας θέμα. Να πούμε ότι οι φανταστικοί φίλοι προέρχονται συνήθως από την ανάγκη ενός παιδιού να κερδίσει την προσοχή μας και να μας δείξει πως νιώθει μόνο. Αφού δε μπορεί να έχει κάποιον που να τον καταλαβαίνει και να παίζει μαζί του, τον φτιάχνει ο ίδιος με τη φαντασία του. Είναι κάτι το ιδιαίτερα ευφυές, ειδικά για τόσο νεαρές ηλικίες. Πάντως το ερέθισμα για να συμβεί κάτι τέτοιο, δεν πηγάζει πάντα σε φυσικά δεδομένα. Ως γνωστόν, που λέγεται και πολύ συχνά στις ταινίες τρόμου, όταν ανοίξεις την πόρτα στο παραφυσικό δεν μπορείς να την κλείσεις εύκολα. Ούτε από τη μία στιγμή στην άλλη, αλλά... ούτε και από τη μία ζωή στην άλλη! Είναι πιθανό η οντότητα που υποστηρίζει κάποιος ότι τον συντροφεύει, να είναι μεταφυσικά πραγματική. Μπορεί μάλιστα να την βλέπει με κάθε λεπτομέρεια στα όνειρά του, καθώς εκεί δεν υπάρχουν τα φυσικά όρια. Ίσως την αισθάνεται δίπλα του συνεχώς, την ακούει να του μιλάει ή και την διαισθάνεται σαν να ήταν μέρος του. Οπότε την επόμενη φορά που θα συναντήσουμε μία τέτοια περίπτωση, καλύτερα να μην την κατακρίνουμε, γιατί πιθανώς να υποδείξει δική μας νοητική στέρηση και όχι του πρωταγωνιστή της.