Δεν το θεωρώ διόλου απίθανο να έχετε ξανακούσει την αξιομνημόνευτη φράση "Ψυχοπαθείς ψυχίατροι έχουν τρελάνει τον πλανήτη". Διότι ο όρκος στον Ιπποκράτη δεν φτάνει για να προστατευθεί ένας ασθενής. Δεν είναι μόνο οι επίορκοι που βλάπτουν το χέρι που τους ταΐζει. Η επιστήμη την οποία έχει διδακτεί κάποιος και με βάση αυτή προσπαθεί να υπηρετήσει τους γύρω του, πρέπει να είναι και πραγματικά αξιόπιστη. Η συνήθως βεβιασμένη έγκριση από καθεστωτικά πανεπιστήμια δεν αρκεί. Δε θέλω όμως να κρατήσω το θέμα για πολύ στην ψυχιατρική, για την ψυχολογία θέλω περισσότερο να μιλήσω. Αλλά η πρώτη είναι ένα στρεβλό -για την ώρα- παρακλάδι της δεύτερης, που δείχνει πως υπάρχει πρόβλημα στην ρίζα. Η ψυχολογία, λοιπόν, είναι η επιστήμη της μελέτης της νοητικής και συναισθηματικής λειτουργίας του ανθρώπινου μυαλού. Παρατηρεί την συμπεριφορά του ανθρώπου ως αποτέλεσμα αυτής, και προσπαθεί να την διορθώσει όταν μοιάζει επικίνδυνη για αυτόν και τους γύρω του. Όμως δυστυχώς δεν υπάρχει πραγματική ενσυναίσθηση των ψυχικά ασθενών. Υπάρχουν μόνο γενικά αποδεκτές θεωρίες για το πως πρέπει να λειτουργεί ο ιδανικός άνθρωπος, που οδηγούν σε ακριβές, πρόχειρες και άστοχες θεραπείες, ώστε να "διορθωθούν" όποιες φυσικές παρεκκλίσεις του. Κι έτσι ο κόσμος που εμπιστεύεται τις εν λόγω επιστήμες, καταλήγει συνήθως χειρότερα άρρωστος, χρεωκοπημένος και πιθανώς να εθίζεται στα φάρμακα που του χορηγούνται. Όμως αν αναπτύξουμε τον μεταφυσικό τομέα τους, μπορούμε να βρούμε την ενσυναίσθηση που λείπει. Ένας επαγγελματίας μεταφυσικός ψυχολόγος, θα μπορούσε να συνδέεται με τους ασθενείς και να διαισθάνεται αύρες, συναισθήματα, αλλά ακόμα και σκέψεις τους. Η μεταφυσική ψυχολογία είναι αδιαμφισβήτητα το επάγγελμα του μέλλοντος, καθώς έχει ατελείωτα περιθώρια για να αναπτυχθεί. Μπορεί, ας πούμε, να γίνει ακόμα και εξ αποστάσεως. Από κάποια εφαρμογή συνομιλίας ή τηλεσυνδιάσκεψης. Τουλάχιστον εγώ αυτό έχω καταλάβει, λόγω διαδικτυακών μου δραστηριοτήτων, που πάντα με έφερναν κοντά στα άτομα με τα οποία επικοινωνούσα, εντελώς μαγικά. Ήταν σαν να μας είχαν στοιχειώσει φαντάσματα ταυτόχρονα, που λειτουργούσαν σαν νοητές κάψουλες τηλεμεταφοράς, και μας μετέδιδαν αμφίδρομα ό,τι νιώθαμε μέσα μας. Κάτι τέτοιο δεν μπορεί να λειτουργήσει αποκλειστικά και μόνο για διάγνωση, αλλά και για θεραπεία. Όπως ακριβώς ο Ιησούς Χριστός θεράπευε τους δαιμονισμένους, απλά συνδεόμενος τηλεπαθητικά με αυτούς, βάζοντάς τους στην προσοχή του. Και ποιός ξέρει, μπορεί αντί για χάπια, να τους χορηγούσε με ξόρκια ή να τα έλεγε από μέσα του ο ίδιος. Διότι μερικά πνεύματα θέλουν και είναι πράγματι ικανά να ακολουθήσουν σε μεγάλο βαθμό τις εντολές μας. Να τις εκτελέσουν αποτελεσματικά, πράττοντάς το με μυστηριακό μεταφυσικό τρόπο.