Έχω διαβάσει σε διαδικτυακά άρθρα στο παρελθόν, για την δημιουργία πολλαπλών προσωπικοτήτων στο μυαλό κάποιου. Που τις χρησιμοποιεί όλες εναλλάξ, παρόλο που είναι μόνο ένα άτομο. Αυτό συμβαίνει ως ψυχική άμυνά του, ώστε να ελιχθεί σε μία τερατώδη, ασφυκτική κοινωνία και να επιβιώσει. Πολλές και διαφορετικές οι κλειδαριές σε μία τόσο μεγάλη φυλακή, οπότε ανάλογα είναι και τα κλειδιά που θα πρέπει να φτιαχτούν για να τις ανοίξουν. Θυμάμαι βέβαια και εναλλακτική, πιο ενστικτώδη προσέγγιση. Ο Ζαγρέας στο παιχνίδι Άδης απλά μονομαχεί με όποιον βρίσκει μπροστά του, χωρίς να χάνεται στους ψυχολογικούς λαβυρίνθους τους, κατά την έξοδο του από τον Κάτω Κόσμο. Όμως δεν γράφω αυτή την ανάρτηση για να πω τα ήδη γνωστά. Απλά είναι μία καλή αφετηρία και ίσως πιθανή εξήγηση για τον λόγο που συμβαίνει αυτό που ακολουθεί. Έχω παρατηρήσει, λοιπόν, πως όταν σκέφτομαι για κάποιο άτομο και τον χαρακτήρα του, τότε ξαφνικά τα λόγια μου χάνονται στην ορμή ενός πνευματικού χειμάρρου. Είναι σαν αυτό το άτομο να αρχίζει να μιλάει από μόνο του μέσα μου. Αρχικά πίστευα πως απλά το μυαλό μου προσπαθεί να υποθέσει τον τρόπο που σκέφτεται κάποιος. Όμως δεν μπορώ να πειστώ για κάτι τέτοιο πλέον, γιατί νιώθω μια τόσο μεγάλη μεταφυσική παρέμβαση, που μοιάζει τα λόγια να εισβάλλουν στο μυαλό μου από άλλα πνεύματα ή και από το ίδιο το άτομο! Τι να πω, στοιχειώνομαι από πνεύματα ηθοποιούς, που προσποιούνται διάφορες προσωπικότητες που περνάνε από το μυαλό μου; Ακόμα και ασυναίσθητα; Όμως αυτό δεν γίνεται πάντα ζωντανά, αλλά υπάρχουν και έτοιμα προγραμμένα λόγια άλλων στον εγκέφαλό μου. Πιθανώς σημειωμένα από πνεύματα εδώ και καιρό. Εγώ πάντως δεν θυμάμαι να τα έβαλα ο ίδιος εκεί! Μερικές φορές παρατηρώ και αυτά να ανανεώνονται αστραπιαία, τη στιγμή που τα ανασκαλίζω. Και σε αυτό το σημείο αναρωτιέμαι, αν το πνευματικό φαινόμενο που ζω, είναι μια υπερφυσική μετεξέλιξη του συνδρόμου των πολλαπλών προσωπικοτήτων. Όμως θα μπορούσε να είναι απλά άλλη μια δεξιότητα που απέκτησα στην ιερατική μου σταδιοδρομία. Όπως και να 'χει, πάντα αυτή η κατάσταση επικρατεί στον κόσμο. Ας θυμηθούμε την παροιμία "ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε". Ή οι άλλοι φταίνε ή εμείς. Εγώ δεν μπορώ να πω τι συμβαίνει στην περίπτωσή μου, δηλαδή αν οι άλλοι μου δημιουργήσαν εξωφρενικές άμυνες ή αν εγώ έχω "μπει" σε αδιάκριτο βαθμό μέσα σε άλλους. Και εδώ λήγει το ζήτημα. Πάντως το όλο και ισχυρότερο πλοίο μας, με την μαυρόασπρη Πεντάσταυρη σημαία, δε θα σταματήσει το ταξίδι του, γιατί είναι προετοιμασμένο για κάθε λογής αντιξοότητες.