Η αύρα μας, η οποία αλληλεπιδρά έντονα με την τηλεπάθεια και διαμορφώνεται σε μεγάλο βαθμό από αυτήν, είναι πιο ενδιαφέρουσα όταν είναι ευφορική. Κι εκεί είναι η παγίδα. Η οποία ενεργοποιείται με τον ίδιο τρόπο που ένα κόκκινο τριαντάφυλλο σε πληγώνει με τ' αγκάθια του, άμα έχεις τυφλωθεί από την ομορφιά του. Διότι, κατ' αρχάς, όσο πιο ευφορική είναι μία αύρα, τόσο πιο δυσφορική κινδυνεύει να γίνει. Ειδικά αν το περιεχόμενό της επηρεάζεται άμεσα από εξωγενείς παράγοντες. Φανταστείτε να έχετε κάποιο αγαπημένο πρόσωπο, που σας μεταδίδει μόνιμα ευφορία. Αυτή μπορεί να προέρχεται από την ευεξία του, από τη δημοφιλία του στον κόσμο των πνευμάτων ή ακόμα και από τη λατρειά του για εσάς. Και ξαφνικά εμφανίζεται κάποιος άλλος που συντονίζεται σε εσάς, είτε εχθρός του είτε σύντροφός του, και σας ζητάει με μανία να πληρώσετε τα "σπασμένα". Δηλαδή ό,τι ζημιές μπορεί να προκλήθηκαν από τη σχέση σας με αυτό το ξεχωριστό άτομο. Ακόμα και αν είναι υποτυπώδεις αυρικές παρεμβολές για τις οποίες δε φταίτε εσείς, αλλά η αρνητικότητα του τρίτου ατόμου. Τότε η αύρα σας από παραδεισένια γίνεται σκέτη κόλαση και χαράζεται βαθιά μέσα σας για ώρες, σαν να σας έδειραν. Ίσως αυτό να έχει και μία σύνδεση με το σκεπτικό ό,τι "όταν ένας απολαμβάνει την ασφάλεια, την χαρά και την γαλήνη, συνήθως κάποιος άλλος ζει στην ανασφάλεια, στη λύπη και τον θυμό". Αλλά δε θα έλεγα πως αυτός είναι ξεκάθαρα ο λόγος που παρατηρείται κατακρήμνιση στην ευφορική αύρα σας σε ανύποπτες στιγμές. Όμως συνεχίζοντας να συνδέουμε το ένα σχετικό στοιχείο με το άλλο, ας καταλήξουμε και σε ένα πιο απλό, γενικό και ίσως διεξοδικό κανόνα. Αυτόν της γης. Δηλαδή πως όποιος δεν είναι συντονισμένος σε ένα τυπικό βαθμό στο μέλημα της επιβίωσής του, αλλά μόνο στο να νιώθει καλά, κάποια στιγμή θα αντιμετωπίσει τις συνέπειες της αγριότητας του πλανήτη μας. Ακριβώς όπως ένα ακέρατο ελάφι απολαμβάνει αμέριμνο την μεθυστική ανοιξιάτικη αύρα, ενώ βόσκει σε ένα ειδυλλιακό τοπίο, και ξάφνου το αρπάζει ένας λύκος και το κάνει το δικό του ονειρικό γεύμα.