Η αναπαραγωγή όλων των ζωντανών οργανισμών, ή αλλιώς ο πολλαπλασιασμός τους, συμβαίνει σχεδόν αυτόματα. Είναι η μικρογραφία αυτού που συντελείται σε όλο το διάστημα, δηλαδή της ατέρμονης διαστολής του και της μαίευσης νέων άστρων, πλανητών και άλλων αστρικών αντικειμένων. Αρχικά ήμασταν κι εμείς απλό υλικό, ένα νεκρό κομμάτι του σύμπαντος. Όμως όταν αποκτήσαμε ελεύθερη βούληση όλα άλλαξαν. Δημιουργήθηκε μια νέα άυλη ενέργεια, η ψυχή, η οποία μπορούσε να συνδυάσει και να ελέγξει κομμάτια του υλικού, να το αναπαράγει, αλλά και να αναπαραχθεί η ίδια. Μερικές φορές το πετυχαίνει τόσο καλά, που θυμίζει κλωνοποίηση. Χωρίς ωστόσο να θέλω να πω ότι η διαφορετικότητα δεν είναι κάτι καλό, αντιθέτως, απλά μια συνταγή όταν είναι πραγματικά καλή δύσκολα την αλλάζεις. Οπότε στην ουσία λέω πως η ανθρώπινη αναπαραγωγή κυρίως, είναι πιο σύνθετη από ότι νομίζουμε. Ας πούμε η αναπαραγωγή των πνευμάτων που αποτελεί μέρος της, είναι κάτι που δεν έχουμε δει σχολαστικά. Γιατί είναι σχετικά απρόσιτη, αφού ανήκει στον μεταφυσικό κόσμο, τον αόρατο με τους άγραφους νόμους. Και όμως φαίνεται να είναι δυνατή η δημιουργία πνευμάτων, συλλέγοντας κομμάτια ψυχών μέσα από την άβυσσο. Όπως ακριβώς συνέλεξαν και οι πλανήτες μας τα θραύσματα του ήλιου και έτσι φτιάχτηκαν. Σκεφτόμενοι αυτό οι Αθηναϊστές, θα αναρωτιόμαστε αν ο όρκος της παντοτινής παρθενίας περιορίζει μόνο τη σωματική αναπαραγωγή ή αν μπορούμε να εκμαιεύσουμε τα δικά μας πνεύματα. Πιθανότατα ο όρκος να στοχεύει αποκλειστικά στην σωματική αναπαραγωγή, καθώς είναι η απόρριψη ενός φθαρτού σώματος που δεν ταιριάζει σε ένα άφθαρτο πνεύμα. Γιατί η αλήθεια είναι ότι ο άνθρωπος έχει μετατραπεί σε ένα είδος ζώου, που υπάρχει μόνο για την αναπαραγωγή, λόγω της θνητότητας που ζητάει συνεχώς ανακατασκευή και βιολογική εξέλιξη. Αυτό που γίνεται αφήνει περιθώρια εκμετάλλευσης για ανώτερα πνεύματα, που μπορούν να επιλέξουν τα καλύτερα σώματα για την άνετη φιλοξενία τους. Είναι κάτι που θυμίζει εναλλακτική μετενσάρκωση. Όμως αυτό που μετράει περισσότερο στη ζωή είναι να χτίζουμε το πνεύμα μας. Μετά βεβαια μπορούμε και να δημιουργούμε δικές μας υπάρξεις, ακόμα και μη ορατές, αλλά αισθητές. Και μόνο με την φαντασία μας, μπορούμε να αναπαραχθούμε ασώματα, μεγαλώνοντας αόρατα πνεύματα τα οποία θα υπάρχουν σε αυτή, αλλά και στην επόμενη ζωή. Εφόσον έχουμε όρεξη για κάτι τέτοιο βέβαια. Και ίσως αυτή η θεωρία να είναι και ένα βήμα πιο κοντά προς την δημιουργία τεχνητών αθάνατων σωμάτων, που θα μπορούμε ελέγχουμε μετά τον θάνατό μας. Φτιάχνοντας αθάνατα πνεύματα, δημιουργείς τάσεις για την αθανατοποίηση και των σωμάτων. Μέχρι την ολική αθανασία, πνευματική και σωματική και άρα θέωση του ανθρώπινου είδους.