#470 Νόμιμες διαφημίσεις και η απανθρωπιά τους

Η διαφήμιση, δηλαδή η εξάπλωση μιάς θετικής φήμης για ένα υλικό προϊόν ή υπηρεσία στον γενικό πληθυσμό, είναι βασικός οικονομικός πόρος για τις επιχειρήσεις. Μέσω αυτής ο κόσμος μαθαίνει για την ύπαρξη κάποιου εμπορεύματος, αλλά και για τα χαρακτηριστικά του. Όταν βλέπουμε διαφημίσεις και αγοράζουμε το περιεχόμενό τους, τότε έμμεσα βοηθάμε και στην στήριξη του περιβάλλοντος στο οποίο βρίσκεται. Για παράδειγμα κάποια αφίσα στον δρόμο, κάτι που παίζει στο διάλειμμα ραδιοφωνικής ή τηλεοπτικής εκπομπής, ένα μικρό βίντεο που ξεκινάει πριν το επιθυμητό βίντεο στο διαδίκτυο. Ειδικά όταν οι τοποθετήσεις προϊόντων γίνονται μέσα σε ήδη υπάρχοντα, όπως είναι τα άρθρα μας, αυτές γίνονται ιδιαίτερα ακριβές. Όλα αυτά ακούγονται ιδιαίτερα λογικά, δίκαια και σίγουρα νόμιμα. Ειδικά όταν ό,τι προωθείται δεν φαίνεται να είναι κακοπροαίρετο. Όμως ας δούμε την κατάσταση με έναν πιο πραγματιστικό τρόπο και όχι τυφλά αισιόδοξο. Γιατί ό,τι πάει καλά για εμάς, δεν πάει απαραίτητα και για τους άλλους. Προτείνω να αντικρίσουμε την πραγματικότητα μέσα από τα μάτια ενός απλού πολίτη, κάποιας βασανισμένης χώρας όπως είναι η Ελλάδα του 2026. Διαφθορά, ανέχεια και πείνα είναι τα βασικά χαρακτηριστικά της εποχής. Ο ένας περιμένει τον άλλον να πεθάνει μήπως και τον κληρονομήσει άμεσα ή έμμεσα μέσω της κοινωνίας. Σε μια τέτοια εποχή ηθικής εξαθλίωσης και ανθρωπιστικής κρίσης, ποιός πραγματικά μπορεί να δει διαφήμιση ακριβού και λαχταριστού φαγητού όταν πεινάει και δεν έχει χρήματα; Δε μπορεί λοιπόν κανένας να απαιτεί να βλέπουν οι φτωχοί διαφημίσεις, όταν παρακολουθούνε κάτι απλά για να ξεχάσουν τις ανάγκες που δεν μπορούν να καλύψουν. Είναι ψυχική αρρώστια, σκέτη απανθρωπιά να επιβάλλεις σε κάποιον να δει κάτι που δε θέλει, αλλά δε πρέπει κι όλας. Οπότε πριν κινηθείτε νομικά εναντίον ατόμων που αποφεύγουν αυτό το ευτελές -αλλά απίστευτα επιβλαβές ψυχολογικά- "εισιτήριο", σκεφτείτε ότι κάποια στιγμή μπορεί να βρεθείτε στη θέση τους. Γιατί θνητοί άνθρωποι είμαστε και κάνουμε λάθη. Την μία μέρα έχουμε τον κόσμο μαζί μας και αφθονία σε χρήματα, αλλά την άλλη βρισκόμαστε στο σκόπευτρο του όπλου το οποίο εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε.