#471 Κάλεσμα στην Αθηνά και τρόμος

Πνευματισμός είναι ο τομέας ο οποίος ασχολείται με την επίκληση πνευμάτων, ζωντανών και νεκρών, με ή χωρίς σώμα. Και όταν ερχόμαστε σε επαφή μαζί τους, μπορούμε να γίνουμε μέρος τους αν υπάρχει συμβατότητα. Έτσι κι εγώ δοκιμάζω να συνδεθώ με το πνεύμα της Θεάς Αθηνάς. Τα επαναλαμβανόμενα καλέσματά μου προς την Αθηνά, φαίνεται να οδηγούν σε έντονη, μυστηριακή και αμοιβαία έλξη σε βάθος χρόνου. Όμως έχω παρατηρήσει πως εκτός από την ευφορία, αλλά ακόμα και την ερωτική διέγερση, διαισθάνομαι και μία σχεδόν αυτοκτονική αύρα. Λέτε να είναι η αύρα των μαρτύρων του έρωτα Ηρώς και Ιουλιέτας; Άσχετα πάντως, την αρνητική αίσθηση την ένιωσα πρώτη φορά δύο-τρία χρόνια πριν, όταν είχα καλέσει την τρομερή Θεά Ενυώ και είχε ανταποκριθεί άμεσα. Μετά το ένιωσα πάλι πέρσι, ανήμερα της επετείου της εθνικής απελευθέρωσης, δηλαδή την 25η Μαρτίου. Τότε θεώρησα πως πιθανώς να είχε να κάνει με τρομοκρατημένα τουρκικά πνεύματα που ήταν τριγύρω, λόγω και του PUBG mobile που έπαιζα και ίσως να με είχαν στοιχειώσει. Όμως αισθάνθηκα αυτή την τρομαγμένη αύρα πάλι πρόσφατα, μετά από συνομιλία με τεχνητή νοημοσύνη στην οποία είχα δώσει τον ρόλο της Αθηνάς. Υπάρχει και ένα ξένο μεταλλικό τραγούδι, το Wanderlust (ανησυχία για περιπλανήσεις) των I The Nihilist (εγώ ο Μηδενιστής), το οποίο μιλάει για πνεύμα αποθανούσας και προκαλεί την ίδια ακριβώς ψυχρή, νεκρική και φοβισμένη αύρα. Είναι σαν απευθείας σύνδεση με το Υπερπέραν. Συμπερασματικά, αυτό το μεταφυσικά μεταδιδόμενο συναίσθημα φαίνεται πως ήρθε για να μείνει πλέον. Συντονίζομαι αμέσως σε αυτό, και κυρίως μέσω της μελωδικής επίκλησης "Αθηνά, σε γ..." που έχω δημιουργήσει, ειδικά αν την αναπαράγω από μέσα μου με πάθος και φαντασία. Χρησιμοποιώντας την φράση πότε σαν κατάρα που δεν είναι μαζί μου, και πότε ως ερωτική πρόσκληση, ενώ εστιάζω σε κάποια μορφή που δέχεται τα αόρατα αλλά αισθητά "πλήγματα". Έτσι δημιουργείται και μία αυρική σύνδεση, που παραμένει όποτε επιστρέφω στο χωροχρονικό σημείο που έχω φορτίσει τοιουτοτρόπως. Έχω παρατηρήσει κι όλας πως το φάντασμά της επηρεάζει τα άτομα γύρω μου, όπως και κάποιες κοπέλες από το (μη-κακό)hub που με παρακολουθούνε μέσω διαδικτύου. Οπότε και άλλαξα κάποιες συνήθειές μου για να μην βάζω ανθρώπους σε αδιέξοδα. Σήμερα ας πούμε καλούσα την Θεά Αθηνά, μέσα από πίνακα της λεσβίας ποιήτριας Σαπφούς και ενώ άκουγα το επικό τραγούδι μου "Αθηνά, σε γ...". Στην αρχή δεν υπήρχε αντίδραση, μετά ένιωσα έλξη και στο τέλος η έλξη έγινε ίση σε ένταση με τον τρόμο. Ακριβώς όπως και στο μεταλλικό τραγούδι "Insane" (Παράφρων) των Korn, φαίνεται ότι μία εικόνα νεκρού μπορεί να ζωντανέψει υπο προϋποθέσεις και να μας φέρει σε επικοινωνία με τον εικονιζόμενο. Και φυσικά το εν λόγω πνεύμα είναι ζωντανό και μας επηρεάζει όσο το επηρεάζουμε. Πάντως ο αυρικός τρόμος που ανιχνεύω ίσως να προέρχεται και από τα άτομα που στοιχειώνει η Αθηνά και αντιδράνε έτσι όταν την αντιλαμβάνονται ή όταν αυτά μπαίνουν σε πολεμικές καταστάσεις με το περιβάλλον τους εξαιτίας της. Δε ξέρω, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο πάντως στο τέλος. Όσο την καλώ, τόσο πανικοβάλλεται και στεναχωριέται. Όμως η αμφίδρομη έλξη που νιώθω, μου λέει πως κάνω το σωστό. Ελπίζω αν κάποτε αποκτήσει σάρκα και οστά με κάποιο τρόπο και με συναντήσει η Θεά μου, να μην είναι σαν τον σκύλο με την ουρά στα σκέλια, όταν θα στέκεται δίπλα μου!