Η αλήθεια είναι ότι ο άνθρωπος πάντα είχε την φιλοδοξία να γίνει ο κυρίαρχος του σύμπαντος. Αν κρίνουμε δηλαδή από τις αρχαίες πολυθεϊστικές θρησκείες, που περιγράφουν θεανθρώπους οι οποίοι μπορούν κυριολεκτικά να κινήσουν γη και ουρανό. Και πέρα από τη μυθολογία, αυτή η θέλησή μας για ανωτερότητα μάλλον ήταν που μας έκανε να ξεχωρίσουμε βιολογικά από τα υπόλοιπα είδη του ζωικού βασιλείου της γης. Άσχετα αν υπάρχουν κάποια πισωγυρίσματα μερικές φορές. Όμως τελευταία ειδικά παρατηρείται μια πρωτοφανής επιμονή στην αλαζονεία, μια υποτροπή στην εγωπάθεια. Αρχίζουμε και θυμίζουμε σκοτεινούς καιρούς σαν του Μεσαίωνα, όπου αθώοι στοχοποιούνταν από μεγάλες, υπνωτισμένες και παθιασμένες ομάδες ανθρώπων. Παραδόξως, ερχόμενες συνήθως από εκκλησίες. Ωστόσο, σε αυτό σήμερα βοηθάει κυρίως η τεχνολογία, που συντονίζει με άνεση τέτοια άτομα, τα οποία γίνονται συνήθως υποχείρια εκμεταλλευτών που τους παραπλανούν συνεχώς. Κυψέλες αλλά και εφαλτήρια τείνουν να γίνονται τα κοινωνικά δίκτυα. Αυτά διαχειρίζονται αυστηρά κερδοσκοπικά με στόχο το εφήμερο κέρδος, με αποτέλεσμα η αλήθεια να κρύβεται και να πουλιέται το ψέμα ως τέτοια, προκαλώντας τοξικότητα και πανικό. Πράγμα που οδηγεί σε αντιπαραγωγικότητα και τυφλό φανατισμό. Ο αθέμιτος ανταγωνισμός έχει κυριαρχήσει, όχι μόνο μεταξύ των εταιρειών, αλλά και μεταξύ των μεγαλοκαρχαριών χρηστών που κυνηγάνε τη δημοφιλία χωρίς να την αξίζουν. Για παράδειγμα αριθμός προβολών και επισκέψεων σε αναρτήσεις και ιστοσελίδες είναι όλα ψεύτικα και πιθανώς προσυνεννοημένα. Υπάρχει διαστρέβλωση της πραγματικότητας, απειλές, αλλά και κακοποιητικές διαφημίσεις που κανείς δε ζήτησε, ούτε δύναται να δεχτεί. Όμως ας πάμε στον λόγο που έγραψα το άρθρο. Να δούμε πως η μουσική βιομηχανία αντιδρά σε αυτή την κατάσταση και τι πιστεύει για την τάση των ανθρώπων να αυτοθεοποιούνται και να θεωρούν τους υπόλοιπους θνητούς και χειρίσιμους. Μην σας κρατώ σε αγωνία, περίπου τα ίδια με εμένα λένε, αλλά πιο εκκωφαντικά. Εντόπισα πρόσφατα λοιπόν μια ευχάριστη -ελπίζω όχι αναλαμπή αλλά- επιστροφή για Corey Taylor και Chris Motionless. Η αλήθεια είναι πως το εν λόγω μεταλλικό τραγούδι τους είναι βασισμένο θεματικά στο αντιδιαδικτυακό "The chappeltown rag" (Πανί παρεκκλησιοχωρίου). Ήταν το μόνο καλό τραγούδι του πιο πρόσφατου δίσκου των Slipknot. Πρέπει πάντως να "κλέψαν" στους στίχους και από το "Αθηνά, σε γ...", το δικό μου κομμάτι! Χαχαχ. Εκτελεστικά, έχει περήφανη αύρα, έντονο ρυθμό και μελωδικότητα, που θυμίζει τον πιο επιτυχημένο παλαιότερο δίσκο Disguise (Μεταμφίεση), των Motionless in White. Πραγματικά τέτοια συνεργασία δεν την περίμενα. Καθώς Slipknot είχαν δηλώσει φιλοναζιστές και Motionless in White είχαν δηλώσει φιλοκομμουνιστές. Δεν ξέρω να πω με σιγουριά αν σε αυτό το ντουέτο βρίζονται μεταξύ τους, ή τα έχουν βρει και τραγουδούν εναντίον κοινών εχθρών τους! Πάντως αν κάποιος ξέρει να παίζει τον Θεό καλά διαδικτυακά, είναι αυτοί με το εξαιρετικό νέο κομμάτι τους "Παίζοντας τον Θεό" ή "Playing God - Motionless in White feat. Corey Taylor".