Ο Γάλλος φιλόσοφος Βολταίρος είχε πει κατά την εποχή του Διαφωτισμού, δηλαδή τον 18ο αιώνα, πως αν δεν υπήρχε Θεός θα έπρεπε να τον επινοήσουμε. Και αυτό είναι αλήθεια, γιατί υπάρχει η έμφυτη ανάγκη σε κάθε άνθρωπο να στηρίζεται σε κάτι αόρατο και παντοδύναμο. Η επιβίωση το απαιτεί αυτό, ειδικά όταν υπάρχουν τόσοι απροσδόκητοι κίνδυνοι που είναι μη αντιμετωπίσημοι. Όμως είναι εντελώς απερίσκεπτο να πούμε πως μία και μόνο θεότητα θα μπορούσε να ικανοποιήσει όλη την ανθρωπότητα. Θα ήταν κάτι πολύ μονότονο και ανυπόφορο να μην υπάρχει ποικιλία επιλογών και όλοι να περιμένουν την σωτηρία από έναν τύραννο Θεό, που μακροπρόθεσμα δεν επιτρέπει καμμία ελευθερία. Και ίσως αυτός ο τύραννος Θεός των πολλών είναι ο λόγος που όλο και περισσότεροι προτιμούν να είναι μόνοι τους. Διότι εκεί στην απομόνωση εσύ φτιάχνεις τους κανόνες. Είσαι ο Θεός του δικού σου κόσμου, ενός κόσμου ευχάριστου και ασφαλούς. Με πλήθος πνευμάτων να σε βοηθάνε ανα πάσα στιγμή, γιατί ποτέ κανένας δεν είναι μόνος του στην πραγματικότητα. Είναι πολύ άσχημο που η μοναξιά θεωρείται κάτι το αρνητικό, ενώ θα μπορούσε να είναι κάτι το ουδέτερο, όπως μια απλή περιγραφή κατάστασης. Ίσως αυτές οι δεισιδαιμονίες να έχουν δημιουργήσει την ψυχολογική προδιάθεση για κάτι δυσφορικό, αλλά και μεταφυσικά πιθανώς έτσι να δημιουργείται κακή αύρα. Πιστεύω πως για αντίδραση, θα έπρεπε να δούμε την μοναξιά όπως και τον όρκο, δηλαδή ως θεότητα. Να λέμε πως η Θεά Μοναξιά είναι πάντα δίπλα μας στα κρυφά και είναι έτοιμη να μας κρατήσει παρέα όποτε την χρειαστούμε. Να την φανταστούμε ως πνεύμα (που πιθανώς να υπάρχει από τότε που δημιουργήθηκε η λέξη) δίνοντάς της ανθρώπινη μορφή, αλλά και υπερδυνάμεις Θεού. Να την αισθανθούμε ως μια παρουσία που μας κάνει ευτυχισμένους και μαζί της δημιουργούμε τον κόσμο από το απόλυτο μηδέν. Έναν κόσμο στον οποίο ένας εγωιστής θεός δεν καταστρέφει όσα δημιουργήσαμε.