Όπως έχω πει αναφορικά με τον όρκο και σε προηγούμενο άρθρο, για τους αρχαίους Έλληνες δεν ήταν απλά μια συμφωνία μεταξύ ζωντανών, ή μια αόριστη υπόσχεση σε κάποιες ανώτερες οντότητες. Σύμφωνα με αυτούς ο Όρκος είναι υπαρκτή θεότητα, ένα πνεύμα που είναι πανταχού παρόν. Λειτουργεί όπως με έναν συνάνθρωπο που είναι συνεχώς δίπλα σου και αν δεν τον σεβαστείς, θα υποστείς και τις ανάλογες συνέπειες. Υπάρχουν διάφορα είδη όρκων, όπως της παρθενίας παλαιότερα, ή και της σιωπής που έχει διατηρήσει την δημοφιλία της. Η σιωπή είναι χρυσός λένε κάποιοι, ενώ εγώ λέω πως αν δε μιλάς, το κεφάλι σου θα φας. Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση βέβαια, όπως με όλα τα αντιθετικά ζητήματα. Ωστόσο συγκεκριμένα άτομα επιμένουν πως η σιγή είναι αυτή που θα δώσει σε κάποιον ευζωία και μακροβιότητα. Οπότε θα μιλήσουμε για μια τέτοια περίπτωση, εστιάζοντας στις ιταλικές εγκληματικές συμμορίες, δηλαδή την γνωστή μαφία. Αυτοί ακολουθούσαν ή ακολουθούνε ακόμα και σήμερα, έναν όρκο σιωπής που αποκαλούν ομερτά. Η λατινική αυτή λέξη ίσως να μεταφράζεται ως ταπεινότητα ή κώδικας ανδρικής τιμής. Ο εν λόγω κώδικας προστάζει τους εμπλεκόμενους να μην απευθύνονται στο κράτος για τίποτα, να λύνουν μόνοι τους τις διαφορές που έχουν και επίσης να ανέχονται άδικες καταστάσεις. Τώρα γιατί συμβαίνει αυτό και ποιός πραγματικά το εμπνεύστηκε, είναι το καίριο ερώτημα. Ένα είναι σίγουρο πάντως, πως μαφία και κράτος οπλοφορούν και τα μυστικά είναι αυτά που τους δίνουν την εξουσία που έχουν. Δυστυχώς σε αυτό το σημείο το άρθρο φτάνει στον επίλογό του, οπότε για να κλείσει ιδανικά θα σας προτείνω να ακούσετε το μεταλλικό τραγούδι "Omerta" των "Lamb of god" (Αμνός του θεού), το οποίο μπορεί να σας κρατήσει στο κλίμα του άρθρου για περισσότερο. Και να σημειώσω μία φράση που ξεχώρισα σε αυτό και είναι χαρακτηριστική του πως σκέφτονται οι μαφιόζοι. Λέει λοιπόν ο απειλών προς τον καταδότη πως "αν ζήσει, θα τον σκοτώσει" ενώ "αν πεθάνει, τον συγχωρεί".