Στο παρελθόν έχω κατακρίνει την ποιότητα της δημόσιας εκπαίδευσης, ενώ έχω δώσει έμφαση και στο αμφιλεγόμενο μέρος των παιδικών δραστηριότητων που περνάνε από γενιά σε γενιά. Για παράδειγμα να πω για το γνωστό παιχνίδι "χαλασμένο τηλέφωνο", που σίγουρα δεν έχει μακρά ιστορία, καθώς το τηλέφωνο εφευρέθηκε μόλις τον 19ο αιώνα. Σύμφωνα με τους κανόνες του, για να παιχτεί θα πρέπει να συγκεντρωθεί κάποιος αριθμός ατόμων και αρχικά ένας να σκεφτεί μία φράση. Αυτή τη φράση θα την πει ψιθυριστά στο αφτί του επόμενου και αυτός θα την μεταδώσει όπως νομίζει ότι την άκουσε στον μεθεπόμενο. Όλο αυτό συνεχίζεται μέχρι και το τελευταίο άτομο. Όταν ολοκληρωθεί ο κύκλος, τότε συγκρίνεται η πρωτότυπη εκδοχή της φράσης με την τελική, που καθορίζεται ανάλογα με το πως την άκουσε και ο τελευταίος. Συνήθως είναι αλλαγμένη, επειδή την έχει πειράξει και από λίγο ο καθένας για διάφορους λόγους, άθελά του και μη. Θα μου πείτε "τί κακό έχει αυτό το παιχνίδι και το κατηγορώ;". Όπως και όλα τα υπόλοιπα, έχει έντονο διδακτικό μέρος. Όμως δυστυχώς βλέπω ότι οι ενήλικες ποτέ δεν το καταλάβανε σωστά, ούτε ξεπεράσανε την παιδική τους ηλικία και συνεχίζουν να το χρησιμοποιούν καταχρηστικά! Η κοινωνία όπως είναι φτιαγμένη να επιβραβεύει τον εγωισμό και την αυταπάτη των πολλών, με αποτέλεσμα κανένας στο τέλος να μην έχει έστω και ένα αξιόπιστο άτομο για να επικοινωνήσει. Ακόμα και οι συσκευές επικοινωνίας μας είναι πειραγμένες, με τους ωτακουστές όχι απλά να παρερμηνεύουν όσα ακούνε, αλλά να τα αλλάζουν πλήρως ή και να μας συνδέουν με άλλα άτομα από αυτά που περιμέναμε. Πλέον δηλαδή τα τηλέφωνά μας είναι πραγματικά χαλασμένα, ενώ όποιον και να συναντήσουμε άλλα θα μας πει, άλλα θα εννοεί και εμείς άλλα θα καταλάβουμε. Κανείς δεν κοιτάει να είναι ειλικρινής και ακριβής σε όσα λέει, γιατί προτιμάει να χάνεται στην μέθη της μαζικής ανευθυνότητας. Για να γλιτώσει ο κόσμος μια μικρή ίσως τιμωρία, ως φυγόπονος προτιμά να εθελοτυφλήσει. Έτσι αφήνει το πρόβλημα να γιγαντωθεί και αναπόφευκτα η τιμωρία γίνεται μεγαλύτερη και για περισσότερους. Και να εξηγήσω τι εννοώ. Αν για παράδειγμα κάποιος δει να έχει πάρει φωτιά ένα δέντρο και υπάρχει εμφανής ενοχή υψηλόβαθμου ατόμου λόγω του σημείου, τότε υπάρχει ο κίνδυνος η αναφορά του είτε γίνει είτε όχι, να μην φτάσει έγκαιρα ώστε να υπάρξει πυρόσβεση. Δηλαδή για να γλυτώσει ο κόσμος μια επίπληξη, κάποια μικρή κύρωση ή παραίτηση, επιλέγει να αφήσει την φωτιά να κάψει το περιβάλλον του, την σοδειά του, ίσως και τα σπίτια του. Το συμπέρασμα είναι ότι πρέπει να προσέχουμε ακόμα και στις πιο μικρές λεπτομέρειες της καθημερινότητας και να μην βλέπουμε το τίμημα της αλήθειας ως μεγαλύτερο από ότι είναι. Γιατί το τίμημα του ψέματος είναι πολύ μεγαλύτερο. Μπορεί και να εξαφανίσει μια κοινωνία.