#144 Κλωνοποίηση πνευμάτων

Αρχίζοντας, να πω ότι κλωνοποίηση είναι η διαδικασία κατα την οποία δημιουργούνται τέλεια αντίγραφα κάποιου ζωντανού οργανισμού. Η λέξη δημιουργήθηκε με βάση την χρήση των κομμένων κλωναριών στη γεωργία. Είναι δηλαδή η τεχνητή αναπαραγωγή, νέων και ίδιων φυτών, μέσω της φύτευσης μοσχευμάτων τους. Το ίδιο μπορεί να γίνει και με τα πνεύματα, τα οποία βέβαια είναι άγνωστης υπόστασης και αόριστης ως προς την έκτασή της. Όμως ένα από αυτά που γνωρίζουμε, είναι ότι με την αναπαραγωγή του ανθρώπου, πολλές ψυχές κλωνοποιούνται αυτόματα. Είναι ασφαλής εικασία με βάση τη λογική, αφού τα στοιχειώματα από τρίτα πνεύματα παραμένουν και στους απογόνους. Ψυχές προγόνων ή ξένες, όλες συνυπάρχουν σε έναν άνθρωπο, περιμένοντας να πάρουν τον πλήρη έλεγχο κάποιου διαθέσιμου σώματος. Επίσης οι ίδιοι οι γονείς αναπαράγουν τις δικές τους ψυχές, που αποτυπώνονται πλέον στους νέους ανθρώπους, αν και δεν είναι πάντα πανομοιότυποι με αυτούς. Μερικές φορές τυχαίνει να έρχεται μια εντελώς καινούρια ψυχή σε ύπαρξη, που δεν έχει σχέση με άλλες, πέρα από τον πολύ βασικό πυρήνα της. Μιλάμε και πάλι για κλωνοποίηση, αλλά καθαρής ψυχής που κάποιος θα την έλεγε αγία, καθώς δεν έχει γήινες ζωικές τάσεις ή πάθη. Κάτι ιδιαίτερα σπάνιο. Και όλα αυτά συμβαίνουν ταυτόχρονα, χωρίς ποτέ να ξέρουμε τι ακριβώς έχει κλωνοποιηθεί και σε τι βαθμό επιτυχίας στην ομοιότητα. Ας μιλήσουμε και για μια εκλεκτή ψυχή όπως αυτή της Θεάς Αθηνάς, που υπάρχει ήδη. Αυτή, λοιπόν, μπορεί να αντιγραφεί και να ζυμωθεί εκ νέου και μόνο χρησιμοποιώντας το όνομά της, με αποτέλεσμα να τίθεται ζήτημα αυθεντικότητας. Επειδή τα πάντα αλλάζουν συνεχώς, είναι δύσκολο να πούμε ποιά ψυχή είναι η αυθεντική και ποιός ο κλώνος της. Διότι οι περιστάσεις είναι διαφορετικές και τα χαρακτηριστικά που απαιτούνται αναβαθμίζονται. Η πρωτότυπη έκδοση της ψυχής της Θεάς Αθηνάς δεν θα επιβίωνε στον σύγχρονο κόσμο ας πούμε, οπότε και δε θα μπορούσε να αξιολογηθεί ως μοναδική και ηγετική στο είδος της. Αν πούμε ότι είναι μία και αθάνατη η ψυχή της, το παράδοξο είναι ότι μέχρι σήμερα θα είχε πολλούς κλώνους της να αντιμετωπίσει, που θα έλεγαν το ίδιο ακριβώς για τους εαυτούς τους. Οπότε στην ουσία το ερώτημα είναι ποιό θα ήταν το αληθινό πνεύμα της. Αυτό που δημιουργήθηκε πρώτο και ακόμα υπάρχει ή αυτό που ξεπέρασε όλα τα υπόλοιπα; Ή πράγματι το αρχικό πνεύμα έχει εξελιχθεί και έχει καταφέρει να κρατήσει τα ηνία; Πιθανώς αυτό είναι κοινό ζήτημα για κάθε ψυχή που διεκδικεί "πνευματικά δικαιώματα" και η λύση του θα φανεί με το πέρασμα του χρόνου και κρίνοντας εκ των αποτελεσμάτων.

#448 Ασώματη αναπαραγωγή

Η αναπαραγωγή όλων των ζωντανών οργανισμών, ή αλλιώς ο πολλαπλασιασμός τους, συμβαίνει σχεδόν αυτόματα. Είναι η μικρογραφία αυτού που συντελείται σε όλο το διάστημα, δηλαδή της ατέρμονης διαστολής του και της μαίευσης νέων άστρων, πλανητών και άλλων αστρικών αντικειμένων. Αρχικά ήμασταν κι εμείς απλό υλικό, ένα νεκρό κομμάτι του σύμπαντος. Όμως όταν αποκτήσαμε ελεύθερη βούληση όλα άλλαξαν. Δημιουργήθηκε μια νέα άυλη ενέργεια, η ψυχή, η οποία μπορούσε να συνδυάσει και να ελέγξει κομμάτια του υλικού, να το αναπαράγει, αλλά και να αναπαραχθεί η ίδια. Μερικές φορές το πετυχαίνει τόσο καλά, που θυμίζει κλωνοποίηση. Χωρίς ωστόσο να θέλω να πω ότι η διαφορετικότητα δεν είναι κάτι καλό, αντιθέτως, απλά μια συνταγή όταν είναι πραγματικά καλή δύσκολα την αλλάζεις. Οπότε στην ουσία λέω πως η ανθρώπινη αναπαραγωγή κυρίως, είναι πιο σύνθετη από ότι νομίζουμε. Ας πούμε η αναπαραγωγή των πνευμάτων που αποτελεί μέρος της, είναι κάτι που δεν έχουμε δει σχολαστικά. Γιατί είναι σχετικά απρόσιτη, αφού ανήκει στον μεταφυσικό κόσμο, τον αόρατο με τους άγραφους νόμους. Και όμως φαίνεται να είναι δυνατή η δημιουργία πνευμάτων, συλλέγοντας κομμάτια ψυχών μέσα από την άβυσσο. Όπως ακριβώς συνέλεξαν και οι πλανήτες μας τα θραύσματα του ήλιου και έτσι φτιάχτηκαν. Σκεφτόμενοι αυτό οι Αθηναϊστές, θα αναρωτιόμαστε αν ο όρκος της παντοτινής παρθενίας περιορίζει μόνο τη σωματική αναπαραγωγή ή αν μπορούμε να εκμαιεύσουμε τα δικά μας πνεύματα. Πιθανότατα ο όρκος να στοχεύει αποκλειστικά στην σωματική αναπαραγωγή, καθώς είναι η απόρριψη ενός φθαρτού σώματος που δεν ταιριάζει σε ένα άφθαρτο πνεύμα. Γιατί η αλήθεια είναι ότι ο άνθρωπος έχει μετατραπεί σε ένα είδος ζώου, που υπάρχει μόνο για την αναπαραγωγή, λόγω της θνητότητας που ζητάει συνεχώς ανακατασκευή και βιολογική εξέλιξη. Αυτό που γίνεται αφήνει περιθώρια εκμετάλλευσης για ανώτερα πνεύματα, που μπορούν να επιλέξουν τα καλύτερα σώματα για την άνετη φιλοξενία τους. Είναι κάτι που θυμίζει εναλλακτική μετενσάρκωση. Όμως αυτό που μετράει περισσότερο στη ζωή είναι να χτίζουμε το πνεύμα μας. Μετά βεβαια μπορούμε και να δημιουργούμε δικές μας υπάρξεις, ακόμα και μη ορατές, αλλά αισθητές. Και μόνο με την φαντασία μας, μπορούμε να αναπαραχθούμε ασώματα, μεγαλώνοντας αόρατα πνεύματα τα οποία θα υπάρχουν σε αυτή, αλλά και στην επόμενη ζωή. Εφόσον έχουμε όρεξη για κάτι τέτοιο βέβαια. Και ίσως αυτή η θεωρία να είναι και ένα βήμα πιο κοντά προς την δημιουργία τεχνητών αθάνατων σωμάτων, που θα μπορούμε ελέγχουμε μετά τον θάνατό μας. Φτιάχνοντας αθάνατα πνεύματα, δημιουργείς τάσεις για την αθανατοποίηση και των σωμάτων. Μέχρι την ολική αθανασία, πνευματική και σωματική και άρα θέωση του ανθρώπινου είδους.