Πολλοί από εμάς, όλο και κάτι έχουμε παίξει διαδικτυακά. Από κάποιο είδος χαρτιών, σκάκι ή τάβλι, μέχρι και περίπλοκα τρισδιάστατα ανταγωνιστικά παιχνίδια. Όταν το ενδιαφέρον είναι έντονο γι' αυτά, τα βρίσκουμε να φιλοξενούν ολόκληρες κοινότητες αλλά και πρωταθλήματα. Όποιος βέβαια έχει παίξει αρκετές χιλιάδες ώρες σε διάφορα παιχνίδια, έχει φτάσει σε κάποια ασφαλή συμπεράσματα. Όπως το ότι οι εταιρείες δε θέλουν παίκτες που νικάνε, αλλά που χάνουν. Και τους κάνουν να χάνουν. Δεν υπάρχει ευχαρίστηση για κάποιον πλούσιο και ενθουσιώδη παίκτη, που ξοδεύει τα πάντα για το παιχνίδι, στο να ηττάται. Τέτοιος παίκτης δίνει χρήματα για την εμφάνιση του παίκτη του, ακόμα περισσότερα για τη συσκευή του και είναι απίστευτα κοινωνικός. Φέρνει πολλά έσοδα και άπειρη πελατεία στην εταιρεία ενός βιντεοπαιχνιδιού. Για να παραμείνουν τα παιχνίδια δωρεάν και λειτουργικά, χρειάζεται όποιος μπορεί και ξοδεύει λεφτά σε αυτά. Και για να συνεχίσει να ξοδεύει, πρέπει να νικάει! Με λίγα λόγια τα διαδικτυακά παιχνιδια έχουν μετατραπεί από εφαρμογές υγιούς ανταγωνισμού, σε εφαρμογές ανοχής. Ηθική που γίνεται θυσία στον βωμό του χρήματος. Και δε σταματάει εκεί η κατάντια, μιλάμε για ολόκληρες συμμορίες που κρύβονται πίσω από τέτοια παιχνίδια. Φαίνεται να στοχεύουν στη πραγματική κακοποίηση των παικτών, μέχρι τελικής πτώσεως πολλές φορές. Καλά συντονισμένες ληστείες και όχι μόνο, όλα με τη βοήθεια της τεχνολογίας.