Καθημερινά διαβάζουμε για εγκλήματα στις ειδήσεις και για το πως έχουν επιλυθεί. Βέβαια, σε μια χώρα που βρίσκεται στον πάτο της ελευθερίας του λόγου παγκοσμίως όπως η Ελλάδα, οι δημοσιογράφοι δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για την αλήθεια. Προτιμούν να συγγράφουν ό,τι τους λένε, ακόμα και αν είναι εκβιαστικά στοχευμένα άρθρα. Το να έχουν έναν παχυλό μισθό, μια εξασφαλισμένη σύνταξη και να κοιμούνται κάθε βράδυ τον ύπνο του δικαίου, είναι πράγματα που δεν θέλουν να διακινδυνεύσουν. Φυσικά και δεν μπορούμε παρά να μη πάρουμε στα σοβαρά αυτά που μας λένε. Πολλοί αναρωτιόμαστε αν τα εγκλήματα που μας αναφέρουν έχουν όντως συμβεί ή αν είναι προϊόντα μυθοπλασίας. Η διελεύκανσή τους, αν είναι πραγματικά γεγονότα, δεν αποκλείεται να είναι βασισμένη σε μια νοοτροπία παιξίματος λαχείου. Με τέτοιο δημοσιογραφικό, αλλά και αστυνομικό σύστημα που λειτουργεί παρομοίως, πάλι καλά που δεν έχουμε και τη θανατική ποινή σε ισχύ. Φανταστείτε πόσοι εντελώς αθώοι θα είχαν εκτελεστεί. Οι ηθικοί αυτουργοί ή και οι πραγματικοί υπεύθυνοι των δήθεν εγκλημάτων τους, πιθανότατα θα είχαν προσληφθεί από το κράτος ως δήμιοι. Δηλαδή θα ήταν δύο φορές δολοφόνοι, αφού θα τους αποτελείωναν μετά την άδικη φυλάκισή τους. Και στις ειδήσεις θα λέγανε ότι η εκτέλεση τους ήταν αναγκαίο κακό και ότι η δικαιοσύνη αποδόθηκε εν τέλει!