Ακούσαμε πρόσφατα για πόλεμο που δέχονται χριστιανικές μονές στην Αίγυπτο. Το ισλαμικό κράτος, λέει, έχει απαιτήσεις και δεν δέχεται πολλά από τα δικαιώματα των αλλόθρησκων. Ακόμα, ούτε θέλει την θαλάσσια αποκλειστική ζώνη που της αναλογεί κανονικά από το Διεθνές δίκαιο, αλλά αυτό είναι εκτός θέματος. Οι εκκλησίες επίσης ζούνε πιεστικές καταστάσεις στο εξωτερικό. Από αυταρχικά καθεστώτα κυρίως, που χρησιμοποιούν το προσωπείο της δημοκρατίας για να γίνονται παγκοσμίως αποδεκτές οι χώρες τους. Τι μπορεί να φταίει όμως με τέτοια ιερά μέρη, αν εξαιρέσουμε το διεφθαρμένο σύστημα της εξουσίας; Οι μονές, οι εκκλησίες και οι παραπλήσιες θρησκευτικές ομάδες, όταν δεν είναι ισορροπημένα μικτές σε φύλο, φαίνεται να μη μπορούν να λειτουργήσουν σωστά. Προτείνω δηλαδή, ότι έχουν εσφαλμένη νοοτροπία και καθημερινό τρόπο ζωής, που δημιουργούν ενεργειακές τριβές και ανωμαλίες. Ασκητική ζωή δε σημαίνει και άρνηση της ύπαρξης ή της έλξης των φύλων. Διότι όταν γίνεται κάτι τέτοιο, στις μονές ας πούμε, τότε δημιουργούνται ομοφυλοφιλικές ή και κακοποιητικές συμπεριφορές ανάμεσα στους μοναχούς. Οι εκκλησίες επίσης χρειάζονται και Ιέρειες. Για να είναι πιο αποτελεσματικές και ισχυρές σε διαχειριστικό αλλά και πνευματικό επίπεδο. Όμως σε αυτό το σημείο να αναφέρω τις ακόμα υπάρχουσες και ιδιαίτερα σκοταδιστικές αιρέσεις του χριστιανισμού. Μιλώ για την Ορθοδοξία, τον Καθολικισμό και τον Προτεσταντισμό. Αυτές έχουν επηρεάσει αρνητικά και τις δυτικές δημοκρατίες και κυρίως την ελληνική. Για παράδειγμα εξαιτίας τους έχουν παραμεληθεί οι εθνικές θρησκείες. Στην ελληνική, ο Παρθενώνας όπως και άλλοι πόσοι αρχαιοελληνικοί ναοί, έχουν καταλήξει να είναι... μουσεία. Αν είναι δυνατόν δηλαδή. Έπρεπε να λειτουργούνε κανονικά σαν τους άλλους. Στο όνομα της Θεάς Αθηνάς και άλλων θεοτήτων της αρχαίας ελληνικής θρησκείας.