Λέγεται πως το χρήμα κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον 7ο αιώνα π.Χ. στη Μικρά Ασία, μεταξύ Ελλήνων και Λυδών. Χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια ότι πριν δεν υπήρχε εμπόριο, απλά γινόταν σε είδος, προϊόν για προϊόν. Φαίνεται πως ο Άδης εκμεταλλεύτηκε ιδιαιτέρως τα πετρώματα του Κάτω Κόσμου, σε σημείο που κυκλοφόρησαν τα μέταλλά του, ως νομίσματα, ακόμα και στον Πάνω Κόσμο. Και κυριάρχησαν ακόμα και σε αυτόν, χαρίζοντας έναν κρύο, απρόσωπο τρόπο συναλλαγής, που θα βύθιζε τους ανθρώπους σε ακόμα περισσότερα αμαρτήματα και κάθε είδους δεινά. Διότι έχοντας χρήματα γίνεσαι ο βασιλιάς του κόσμου σου και οι άνθρωποι γίνονται δούλοι σου, πληρώνοντας οι ίδιοι το τίμημα των επιλογών σου. Όμως έτσι φαίνεται η κατάσταση επιφανειακά, γιατί στην πραγματικότητα η ενοχή μοιράζεται. Διότι το να χρησιμοποιήσεις χρήματα, είτε νόμιμα είτε παράνομα, σημαίνει αυτόματα και αποδοχή εγκλημάτων. Φανερών και αφανών, που έχουν συμβεί ώστε να συγκεντρωθεί το όποιο ποσό κρατάς στα χέρια σου. Υπάρχει ένα αόρατο αλλά υπαρκτό ηθικό κόστος, που σαν κάποιο άοσμο, άγευστο και χωρίς προπαρενέργειες δηλητήριο, μπορεί να σε φέρει σιωπηλά πολύ κοντά στην καταστροφή σου. Όλα επιστρέφουν πίσω σε εμάς, καλά και κακά, νωρίτερα ή αργότερα. Γιατί ο κόσμος κακοπληρώνεται, υποφέρει, εκβιάζεται, κλέβεται, δολοφονείται και όλα αυτά για να έχεις αυτά τα πολυπόθητα άψυχα χαρτιά και πλαστικές κάρτες, που σε διατηρούν κύριο στη ζωή σου. Ζωή που κάποιος άλλος στερείται πιθανότατα, διότι δεν ήταν αρκετά τυπολάτρης ή αρκετά τυχερός. Ωστόσο, ας τα δούμε τα πράγματα και από την άλλη πλευρά, δεν είναι όλα αρνητικά. Ο κόσμος και ειδικότερα ένας ανώτερος πολιτισμός, δε μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά αν δεν υπάρχει ένα συναλλαγματικό μέσο που θα του δίνει ευελιξία στις αγορές και τις πωλήσεις. Χρειάζεται ταχύτητα, χρειάζεται ποσότητα, είναι αδύνατον να υπολογίσεις πόσα μήλα, ας πούμε, θα κόστιζε ένας υπολογιστής. Αλλά ούτε εύκολο ή πρακτικό να τα δώσεις επί τόπου σε τόσο μεγάλους αριθμούς. Φανταστείτε για πώληση πολλών και διάφορων προϊόντων τέτοιας αξίας τι θα γινόταν. Όσες ευκολίες και να παρέχουν τα χρήματα όμως, δυστυχώς προκαλούν καταχρηστικές συμπεριφορές, ιδίως προς την απόκτησή τους. Βλέπε ληστείες τραπεζών για παράδειγμα, για να μη μιλήσω για άλλες πρακτικές εξαπάτησης. Θα μπορούσε όμως η χρήση τραπεζικών καρτών αντί μετρητών να κάνει πιο ελεγχόμενη την εγκληματικότητα που προέρχεται από τα χαμηλά στρώματα. Όχι όμως και αυτή που προέρχεται από τα υψηλά και εδώ είναι μια σχετικά απρόβλεπτη παγίδα. Καθώς βρίσκουν τρόπους να αδειάζουν λογαριασμούς ψηφιακά, μέσω τεχνολογίας και συντονισμού ομάδων κυβερνοαπατεώνων. Και φυσικά υπάρχει πάντα ο αυθαίρετος έλεγχος της ροής των χρημάτων από πλούσιους και κυβερνήσεις. Στο τέλος απλά εκμεταλλεύονται τους πολίτες για να έχουν αυτοί ό,τι χρειάζονται και φυσικά πάντα καθαρό μυαλό χωρίς έννοιες. Γιατί η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη!