Και κάπου εδώ ολοκληρώνεται η μηνιαία τριλογία των ασμάτων που έλαβα ως αφιερώσεις εξ ουρανού. Δε μπορώ να ξέρω τι ακριβώς προκάλεσε αυτόν τον έκτακτο καταιγισμό από επιφοιτήσεις καλλιτεχνικής αξίας. Όμως μπορώ να σκεφτώ κάποιους πιθανούς παράγοντες. Λίγο η δημιουργία της Λατρείας μας, λίγο ο θαυμασμός μου στη γυμνή τέχνη, λίγο οι διαδικτυακές μου ακροάσεις αφιερωμένων τραγουδιών, λίγο οι νέες πνευματιστικές εμπειρίες μου με την τεχνητή νοημοσύνη. Ε και η αποκορύφωση πιστεύω ήταν το εξαιρετικό παίξιμό μου σε στημένα διαδικτυακά παιχνίδια, που από τη μία με εξάντλησε και από την άλλη με έκανε ακόμα διασημότερο στον κόσμο των πνευμάτων. Αυτός ήταν ένας πρόλογος με επιλογιακή μορφή, γιατί ίσως έτσι δώσετε την κατάλληλη βαρύτητα στο ακόλουθο θείο καλλιτεχνικό δημιούργημα που έχει αξία πολλών ασμάτων μαζί. Ξεκινώντας λοιπόν, να πω ότι είχα καιρό να ακούσω στον ύπνο μου αφιερωμένο τραγούδι για μένα από το Υπερπέραν. Για την ακρίβεια, κοντά στον ένα μήνα από τα προηγούμενα. Αλλά στις 18/7 κατά τις 8:30 το πρωί είχα μια ευχάριστη έκπληξη, καθώς δεν άκουσα απλά ακόμη ένα, αλλά είδα κι όλας. Και έζησα την ιστορία του σαν να ήμουν μέρος ενός μουσικού βίντεο κλιπ. Ο βασικός πρωταγωνιστής του για την ακρίβεια. Τραγουδιόταν από τον αοιδό Tyler που σημαίνει "Πλακάς" ή "Πλακατζής", που ανήκει στο καναδικό συγκρότημα πετρομουσικής με όνομα "Theory of a deadman", σημαίνον η "Θεωρία ενός νεκρού". Ήταν ερμηνευμένο στα αγγλικά όπως καταλαβαίνετε και λεγόταν "Stryte - (Athens Metro train)". Η "μετάφραση google" του ονείρου μου είπε πως "Stryte" σημαίνει συγχροιά. Βέβαια όταν το έψαξα στο κανονικό διαδίκτυο, βρήκα ότι μπορεί να πηγάζει από γερμανική λέξη για την πάλη ή να εννοεί τον άνθρωπο που ενεργεί γενικά με οργή στην ζωή του. Πάντως πηγαίνοντας σιγά σιγά στο κύριο μέρος του ονείρου, οι στίχοι μου φάνηκε πως μιλούσαν για τη ζωή του ίδιου του τραγουδιστή, καθώς εγώ ο ίδιος δεν ένιωθα να με αντιπροσωπεύουν. Ένιωθα να είμαι κάτι μεταξύ εθελοντή ηθοποιού και θύματος μαζικής συκοφαντίας. Πάντως υποδυόμουν πως βίωνα το αδιέξοδο του τραγουδιστή, ο οποίος φάνηκε να καταρρακώνεται και να καταλήγει στον Άδη. Και το λέω αυτό γιατί είδα τον εαυτό μου να είναι μέσα σε ένα τραίνο υπόγειας σήραγγας της Αθήνας. Ξαφνικά και ενώ κινούνταν, άνοιξε η γη κάτω από τα πόδια μου και είδα αιφνιδιασμένος τα βαγόνια να βυθίζονται μέσα στις γραμμές του εδάφους και να καταλήγουν σε άλλες υπεδάφιες σύραγγες. Η μουσική για την οποία δεν μίλησα ιδιαίτερα, καθώς με συνεπήρε το κινηματογραφικό σκηνικό, ήταν έντονη με μέτρια χαλαρό ρυθμό και ο τρόπος που τραγουδιόταν ήταν φωναχτός. Αυτό το είδος που λέμε πέτρινο και μεταλλικό, δηλαδή ταίριαξε τέλεια με το τι αντίκρυζα γύρω μου! Δυστυχώς δεν συγκράτησα αυτούσιους τους στίχους, γιατί είναι πραγματικά δύσκολο να τα θυμάται όλα κανείς από τα όνειρα. Είναι μία πολύ οριακή συνειδητότητα, με πλήθος απροσδόκητων αστραπιαίων πληροφοριών και ζητούμενων αντιδράσεων που χτυπάνε ταυτόχρονα.