Είναι ενδιαφέρον να πούμε πως η λέξη "ανάθεμα" είναι ελληνιστική, δηλαδή σχετικά καινούρια και έχει δημιουργηθεί από την αρχαία ελληνική που λέγεται "ανάθημα". Χρειάστηκε μόνο η αντικατάσταση ενός γράμματος και η θετική σημασία της ανάθεσης προσφοράς προς μια θεότητα, έγινε αρνητική και μνησικακή προς την θεότητα που δεν προσφέρει κάτι η ίδια στον πιστό. Όμως οι βλασφημίες είναι λόγια του αέρα όταν πρόκειται για ιερά πνεύματα. Οπότε το ανάθεμα έγινε γνωστό κυρίως για την θρησκευτική τιμωρία άπιστων ανθρώπων που ήταν ορατή. Η Εκκλησία, ας πούμε, αφορίζει μεμονωμένα ανθρώπους λόγω πολλών αμαρτημάτων. Τους απαγορεύει να συμμετέχουν στις κοινές χριστιανικές δραστηριότητές τους, κάτι που πιθανόν να έχει και μεταθανάτιες επιπτώσεις, εφόσον υπάρχει ζωή και μετά. Τους καταριέται με λίγα λόγια, ή απλά προστατεύει το υπόλοιπο ποίμνιό της από επικίνδυνα μέλη της, αν το δούμε πιο καλοπροαίρετα. Αναθεματισμοί υπήρξαν και κατα το σχίσμα ρωμαιοκαθολικής και ελληνορθόδοξης εκκλησίας το 1054 και μάλιστα και από τις δύο πλευρές. Σήμερα, για μας τους Αθηναϊστές Χριστιανιστές και λόγω της ακραίας, αλλά αλληλοσυμπληρούμενης και απόλυτα ισοροπημένης διπολικότητάς μας, μπορεί να υπάρξουν μπερδέματα. Εννοώ ότι θα μπορούσαμε να γίνουμε στόχοι αφορισμών όχι μόνο από την εκκλησία, αλλά και από άλλους φορείς. Και αν συμβεί αυτό επειδή πιθανώς δε μπορούν να κατανοήσουν την καθαρότητα και απολυτότητα των θέσεών μας, να ξέρουν ότι όσο μας αναθεματίζουν, διπλά τους αναθεματίζουμε εμείς. Γιατί είναι πολύ απλά τα πράγματα, δεν υπάρχει μεγαλύτερη αλήθεια και ευσέβεια στα Ιερά, από το να λατρεύεις τις δύο αντίθετες δυνάμεις, του φωτός και του σκότους. Έτσι δοξάζεις, σε αυτό το ολοκληρωμένο πνευματικό φάσμα, με κάθε δυνατό τρόπο και με την παραμικρή λεπτομέρεια, ό,τι θεϊκό συμβαίνει υπέρ του ανθρώπου. Να ξέρετε ότι μπορεί να απομονώσουν εμάς, αλλά όταν αποφασίσουμε να τους απομονώσουμε εμείς, αυτοί θα νιώθουν μόνοι, όσοι και να είναι, όχι εμείς. Και σταδιακά θα καταλάβουν ότι αυτοί είναι ο μόνος κίνδυνος για τις ομάδες τους.