Το μαξιλάρι έχει ως λατινική ρίζα το mala ή αλλιώς το ελληνοποιημένο μάγουλο. Κατα τη γνώμη μου, θα μπορούσε να αποκαλείται και παρειάρι, από την αντίστοιχη αρχαιοελληνική λέξη παρειάς και άρω. Θα σήμαινε δηλαδή το αντικείμενο που ανασηκώνει τα μάγουλα. Το παρειάρι εφεξής, είναι αυτό που βολεύει το κεφάλι μας όταν ξαπλώνουμε και ίσως κάποιος να το βλέπει και ως ιερό μέρος όπου φυλάσσονται οι σκέψεις και τα όνειρά μας. Ίσως γι' αυτό κάποιοι βάζουν φυλαχτά, σταυρούς ή και... δόντια, περιμένοντας αγίους και νεράιδες να εισέλθουν στην πραγματικότητά μας προς βοήθειά τους. Για το τελευταίο, να πω πως όταν ασχολείται κάποιος με τον κόσμο των πνευμάτων, ανοίγει κάποιες υπερφυσικές πόρτες που μένουν για μεγάλο χρονικό διάστημα ανοιχτές. Όσο ανανεώνει το ενδιαφέρον του για τέτοια παραφυσικά θέματα, τόσο μεγαλύτερη είναι η εισβολή διάφορων άγνωστων οντοτήτων στον κόσμο μας. Όμως ήρθε η στιγμή να μιλήσω για τη δική μου πρόσφατη εμπειρία. Διόρθωσα ένα πατικωμένο μαξιλάρι μου πρόσφατα, γεμίζοντας το με το περιεχόμενο παλιών παρειαριών μου που δεν είχα πετάξει ακόμα. Για κάποιο λόγο μου χαλάνε πολύ γρήγορα, αυτό συμβαίνει μάλλον γιατί έχω πολλά κιλά μυαλό και δεν αντέχουν, λιώνουν και κομματιάζονται. Πάντως δεν είναι μόνο αυτά τα αναπαυτικά αντικείμενα που φτάνουν στα όριά τους μαζί μου. Εγώ όντας ένας προκλητικός Αθηναϊστής Χριστιανιστής που αρνείται την αξία οποιασδήποτε δύναμης δε κατανοεί, κάνω κάποια πνεύματα που με παρατηρούν να εκνευρίζονται. Και είναι πάρα πολλά αυτά που έχουν αναγνωρίσει ως σημείο σύνδεσής μας το ενεργειακά φορτισμένο παρειάρι μου. Ας πούμε σκεφτόμουν στις 9 το πρωί της 22/7 τι ωραία που νιώθω το, ενισχυμένο πλέον, μαξιλάρι στο κεφάλι μου. Και ενώ είχα τα μάτια μου ακόμα κλειστά, ξαφνικά λίγα δευτερόλεπτα μετά από αυτή μου τη σκέψη, εμφανίζεται εχθρικό στοιχειωτικό όραμα που μου δείχνει το μαξιλάρι να έχει ανοίξει και να έχουν χυθεί τα πάντα από μέσα του! Διότι όπως έχω πει και στο παρελθόν, τα πνεύματα κινούνται αστραπιαία και αυτό φαίνεται στο πόσο γρήγορα μας μεταδίδουν τις σκέψεις τους. Πολλές φορές νιώθουμε πως αυτά μιλάνε πριν να αρθρώσουμε λέξη και στην πραγματικότητα εμείς απλά συμπαρασυρόμαστε και λέμε ότι αυτά θέλουν! Φαίνεται η ταχύτητα του φωτός να είναι πολύ αργή γι' αυτά. Αλλά δυστυχώς σαν άνθρωποι δεν μπορούμε να γίνουμε πιο γρήγοροι. Ό,τι σκεφτούμε να πράξουμε, το έχουν κάνει το επόμενο δευτερόλεπτο πρώτα εκείνα. Δεν είναι ανάγκη να υποταχθούμε σε αυτά και τις υπερδυνάμεις τους, καθώς μπορούμε να συμμαχήσουμε μαζί τους με ασπίδα και διαμεσολαβήτρια τη λατρεία της Πεντάσταυρης σημαίας μας που είναι πνευματοκράτωρ. Και ύστερα ίσως να κυριαρχήσουμε επί όλων τους σταδιακά, χάρη στους δύο πόλους μας που θα τα μαγνητίσουν, θα τα διαιρέσουν και θα τα υποτάξουν με μαθηματική ακρίβεια σε μας. Διότι το θνητό σώμα μας αργεί, όμως είναι ένα σταθερό πεδίο σκέψης και οργάνωσης, ενώ το πνεύμα μας δε διαφέρει από τα δικά τους σε τίποτα.