Πριν καλέσετε το 100 ή την δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος, να πω ότι δεν είμαι γιατρός και πως αυτά που λέω δεν πρέπει να αντικαταστήσουν τα επιστημονικώς αποδεδειγμένα. Είναι απλά πρόσθετες παρατηρήσεις μου, και μόνο ως τέτοιες μπορούν να χρησιμοποιηθούν. Μετά την δική μου κρίση, ας πάμε σε αυτές του άρθρου. Πιστεύω λοιπόν πως παλαιότερα, στην αρχαία Ελλάδα, τις κρίσεις πανικού όπως και της επιληψίας, τις είχανε αμφότερες κάτω από την ονομασία "Ιερά νόσος", όταν τα συμπτώματα ήταν ιδιαίτερα έντονα και θορυβώδη. Δηλαδή δεν μιλάω για ήπιες κρίσεις πανικού, που είναι απλή υπερδιέγερση σκέψεων, άγχος ή φόβος για ένα μικρό ή και πιο παρατεταμένο διάστημα. Μιλάω γενικά για κρίσεις οι οποίες φαίνονται ιδιαίτερα τρομακτικές εξωτερικά και το άτομο μοιάζει είτε να καταρρέει και να αυτοκαταστρέφεται, ή να είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο για τους άλλους γύρω του. Γιατί πίσω σε εκείνα τα χρόνια, ό,τι δεν μπορούσε να εξηγηθεί με χειροπιαστό τρόπο δεν το θάβανε, δεν προτιμούσανε την άγνοια. Το εξετάζανε όπως μπορούσανε, ακόμα και με απλή φαντασία. Σήμερα λένε ότι για τις κρίσεις αυτές, ευθύνονται αποκλειστικά φυσικοί παράγοντες, όπως πιεστικές καταστάσεις ή και νευρολογικές διαταραχές λόγω εγκεφαλικών δυσλειτουργιών. Σίγουρα είναι μια εξήγηση, αλλά είναι η μισή της ολοκληρωμένης. Κι αυτό το λέω διότι όταν δέχεται κάποιος επίθεση από πνεύματα και είναι ιδιαίτερα έντονη, τα αποτελέσματα μπορούν να είναι ακριβώς τα ίδια. Όμως ζούμε σε χρόνια πνευματικού σκοταδισμού και όχι στα φωτεινά και ένδοξα χρόνια της αρχαίας Αθήνας. Έτσι είναι προτιμότερο να "γιατρέψεις" κάποιον με φάρμακα. Πράγμα που αντιμετωπιζόταν με περισσότερο σκεπτικισμό στα αρχαία χρόνια, αφού δηλητηριάζονταν πολλές φορές. Ή ακόμα πιο αναποτελεσματικά, σήμερα στοχεύουμε στην θεραπεία με αερολογίες αναίσθητων ψυχολόγων, παρά με εξαγνιστικά Ιερά άσματα, στίχους και φυλαχτά από ειδικούς Ιερουργούς, κοινώς μάγους. Και ξέρετε γιατί πια δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο; Επειδή κανένας Ιερέας δεν είναι αρκετά έξυπνος και καθαρός πια. Οι περισσότεροι έχουν σχιζοφρενικές (επειδή δεν είναι πάντα σίγουροι αν πρεσβεύουν την ειρήνη ή τον πόλεμο) και δουλοπρεπείς νοοτροπίες, που τους αποτρέπουν από το να συγκεντρωθούν ή και να κερδίσουν τον σεβασμό ανθρώπων και πνευμάτων. Δεν έχουν καμμία σχέση δηλαδή με την ψυχολογία και την ηθική ενός αντίστοιχου αρχαίου Έλληνα ή ενός νέου Αθηναϊστή Χριστιανιστή Ιερέα.