Έχω μιλήσει πολλές φορές για την σημασία, αλλά και την αποτελεσματικότητα των επικλήσεων στον τομέα του πνευματισμού. Η επικοινωνία μας με διάφορα πνεύματα, μπορεί να κάνει μεγάλη διαφορά στις ζωές μας και αυτό αποδεικνύεται στα μικρά της καθημερινότητας. Όταν δηλαδή γίνεται αυτό που θέλουμε, εντελώς ανεξήγητα ή αλλιώς μαγικά. Όμως δεν έχω πει για την ενέργεια που καταναλώνεται όταν πραγματοποιούμε τέτοια φαινομενικά απλά τελετουργικά. Όπως όλες οι βιολογικές λειτουργίες του σώματος μας καταναλώνουν πόρους, το ίδιο συμβαίνει και με τις μεταφυσικές λειτουργίες του. Μετά από παρατεταμένες περιόδους επικλήσεων, μπορεί να νιώσουμε διάφορα συμπτώματα, τα οποία περιορίζονται μερικώς και συνηθίζονται με την χρόνια εξάσκηση. Πιθανώς να νιώσουμε σαν κάποιος βρυκόλακας μας παίρνει την δύναμη ξαφνικά, να έχουμε βαρύ κεφάλι, κάποια ζάλη ίσως, ή και χαλάρωση των νεύρων και των μυών μας. Όλα αυτά είναι φυσιολογικά μέχρι το σημείο που νιώθουμε ότι έχουμε τον έλεγχο βέβαια. Επίσης οι πετυχημένες επικλήσεις που μας έχουν συνδέσει με πνεύματα, προκαλούν αυτόματα μια αίσθηση υπνωτισμού και έκστασης. Τότε νιώθουμε σαν να βρισκόμαστε υπό την χρήση ηρεμιστικών και μεθυσμένοι, μέσα σε κάποιο όνειρο. Όσο πιο πολύ αφεθούμε σε αυτές, τόσο πιο δύσκολο είναι να ξεχωρίσουμε το όνειρο από την πραγματικότητα πλέον. Εξάλλου, ούτως ή άλλως δεν έχουν κάποια μεγάλη διαφορά, πέρα από το ότι το όνειρο της ζωής φιλοξενεί το όνειρο του ύπνου. Για να επιτευχθεί το μέρος του υπνωτισμού-έκστασης βέβαια, θα πρέπει να συγκεντρωθούμε καλά στο επαναλαμβανόμενο διαρκές κάλεσμα και στην αίσθησή του, αγνοώντας κάθε άλλο ερέθισμα. Και μετά απλά να μείνουμε σε αυτή την κατάσταση για όσο χρειαζόμαστε. Η έκλυση της ενέργειας που γίνεται δεν πρέπει να πάει χαμένη, ειδικά όταν είναι μεγάλη. Συν του ότι μετά θα είμαστε εξαντλημένοι και όχι αρκετά εστιασμένοι για άλλες ασχολίες.