Στην μεταπροστιμιακή Ελλάδα, ο κόσμος βρίσκεται ήδη σε δύσκολη κατάσταση οικονομικά. Πέρα από το κρεβάτι του, όλα τα άλλα μέρη και ασχολίες μοιάζουν επικίνδυνα για την επιβίωσή του. Αυτό συμβαίνει γιατί το κράτος βάζει παντού εισπρακτικές παγίδες και μόνο η μείωση των κινήσεών μας μπορεί να τις αντισταθμίσει. Έτσι, κάποιος προτιμάει να μην δει ταινίες ή να μην ακούει τραγούδια πια, για να έχει να φάει ένα κομμάτι ψωμί. Ούτε λόγος για πανάκριβα θέατρα, κινηματογράφους και συναυλίες. Αυτό προφανώς καταστρέφει την τέχνη, που μοιάζει πλέον να θεωρείται πολυτέλεια. Έχει γίνει αποκλειστικό προνόμιο των πλουσίων, πράγμα που αποδοκιμάζεται έντονα από τον ελληνικό πληθυσμό. Μη ξεχνάμε πως ακόμα και στην Αρχαία Ελλάδα οι πλούσιοι πλήρωναν για την μαζική ψυχαγωγία. Οι γνωστές δωρεές ως "θεωρικά", για τους άπορους πολίτες. Στην οπισθοδρομική σύγχρονη εποχή, μοιάζει να επιβραβεύονται πλέον, μόνο όσοι καταστρέφουν την κοινωνία. Σε αντίθεση με το ήθος της τέχνης που προστάζει τη στήριξή της. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την περαιτέρω υποβάθμιση της παραγωγής ελληνικής, αλλά και γενικότερα παγκόσμιας τέχνης. Η αγορά καταστρέφεται, επειδή παλαιά ρητά τύπου "Η πειρατεία σκοτώνει τη μουσική" φαίνεται να μετατρέπονται σε "Η έλλειψη πειρατείας σκοτώνει τη μουσική". Ο βασικός λόγος είναι απλός και συγκεκριμένος. Ο κόσμος μαθαίνει να απέχει από την τέχνη ή και να την εχθρεύεται, λόγω των αυθαιρεσιών που γίνονται από νόμους περί πνευματικών δικαιωμάτων. Έτσι ο καταναλωτής που δεν θα μπορέσει να κατεβάσει ποτέ κάτι δωρεάν, δεν θα ασχοληθεί και περαιτέρω. Γιατί ακόμα και να αγοράσει κάτι, προφανώς δεν θα είναι αρκετά ψαγμένο ώστε να τον αντιπροσωπεύει. Και γενικά όταν συνηθίζεις να μην ασχολείσαι με ένα αντικείμενο, δεν υπάρχει περίπτωση να παραμείνεις στον τομέα του, ούτε να επενδύσεις χρόνο και χρήματα ποτέ.