Στη σύγχρονη Ελλάδα χρησιμοποιούμε ευρέως τη λατινογενή λέξη "μάσκα" που ταυτίζεται με αυτή του δικού μας "προσωπείου". Προτιμούμε να χρησιμοποιούμε την πρώτη, ίσως και λόγω συντομίας πέρα από τη συνήθεια. Όμως ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, χρησιμοποιώντας τη δική μας λέξη. Τα προσωπεία, λοιπόν, χρησιμοποιόντουσαν κυρίως στα αρχαιοελληνικά θέατρα, για μεγαλύτερη έμφαση στους ρόλους τους οποίους υποδύονταν οι ηθοποιοί. Βέβαια τα χρησιμοποιούσαν και σε νεκρικές τελετές, πιθανώς για να θυμούνται τη μορφή των προσώπων των αποθνησκόντων και έτσι να περάσουν στην αθανασία κατα κάποιο τρόπο. Σήμερα τις μάσκες τις συναντούμε κυρίως όταν έχουμε απόκριες, δηλαδή προς την αρχή της άνοιξης. Τα τελευταία χρόνια όμως τις συναντούμε και αργότερα, μετά το μέσο του φθινοπώρου, στο δυτικόφερτο και τρομοκεντρικό Χάλογουιν (Halloween). Και στις δύο περιπτώσεις, οι εορτές γίνονται με βάση φυσιολατρικά και πνευματιστικά γεγονότα. Αφορμές στη μία είναι ο θάνατος και η ανάσταση της φύσης, μαζί με την έναρξη της αποχής από το κρέας και στην άλλη ο ερχομός του δολοφονικού ψύχους και σκότους, με την ταυτόχρονη τάση αναζήτησης γλυκών. Τότε είναι που οι ψυχές και τα πνεύματα κατακλύζουν την ανθρώπινη κοινωνία σαν θύελλα και οι άνθρωποι απλά προσαρμόζονται σε αυτές τις μεγάλες αναταράξεις. Τώρα μελετώντας το προσωπείο ή την μάσκα, καλύτερα και από πνευματιστική σκοπιά, διαπιστώνουμε κάποια πράγματα. Το να κρύβεται ένα πρόσωπο και να αντικαθίσταται από ένα άλλο, τεχνητό, αλλάζει ή και αντιστρέφει την αύρα που εκπέμπει. Έτσι αποκτιέται τελετουργική αξία, καθώς μπορούμε να εικονίσουμε σε μας ή σε κάποιον άλλον το επιθυμητό πνεύμα σε πιο ξεκάθαρη και συγκεκριμένη μορφή. Δηλαδή μακριά από τα χαρακτηριστικά του προσώπου μας που έχουν άλλη ιστορία, άλλη ενέργεια και προκαλούν άλλες σκέψεις από αυτές που θέλουμε. Και ίσως με αυτόν τον τρόπο να αποκτήσουμε και κάποιες ιδιότητες της οντότητας την οποία επιλέγουμε για πρόσοψή μας.