Στα πρώιμα εφηβικά μου χρόνια, θυμάμαι να έχει μια ξεχωριστή θέση στην υπόληψη των συνομηλίκων μου η φιλοσοφία του χιπ χοπ. Ξέρετε, αυτή που έχει ως πυρήνα της την ραπ, την απαγγελτική ρυθμική μουσική με αγοραίο ύφος και όλα τα συνοδευτικά της, όπως χορούς και εικαστικές εκφράσεις του δρόμου. Εμένα προσωπικά ποτέ δεν μου κέντρισαν το ενδιαφέρον κάτι τέτοια, πέρα από κάποια κωμικά δημιουργήματα όπως του συγκροτήματος "Ημισκούμπρια". Μου άρεσε ιδιαίτερα η επιτυχία τους "Τέλειωσε η μπαταρία" ας πούμε, που είναι σάτιρα για το πόσο μηχανικά λειτουργούν οι ερωτικές σχέσεις στην εποχή της πληροφορίας. Όλα αυτά βέβαια, μέχρι τη μέρα που έτυχε ν' ακούσω από κάποιο κινητό συμμαθητή μου άσμα του Ραψωδού Φιλόλογου. Αλέξανδρο τον λένε στο μικρό όνομα, απλά επέλεξε να δημιουργήσει μια αναγεννημένη έκδοση του εαυτού του, όπως έκανα κι εγώ με το "Αθηνάς Νικόλαος". Αυτός λοιπόν ξεχώρισε ποιοτικά από τους υπόλοιπους ραπάδες, καθώς ήταν το μαύρο πρόβατο που προσπάθησε να βάλει ορθολογισμό, λογιότητα, αλλά και καθωσπρεπισμό σε έναν κακόφημο χώρο γεμάτο ψευδαισθήσεις. Έτσι άρχισα να ακούω τα κομμάτια του και να αποκτάμε μια σχέση σχεδόν σαν δασκάλου προς μαθητή. Με τον καιρό μάλιστα είδα σαν να μου αφιερώνονται κομμάτια του έμμεσα. Ίσως να έχει κάνει κρυφή συνεργασία και με τους μεταλλικούς Motionless in white κι όλας, αν κρίνω από συνθηματικές ομοιότητες σε στίχους και χρήση εικόνων. Πάντως το ΡΦ που είναι η συντόμευση του ψευδώνυμού του, δεν σημαίνει ρουφιάνος ας πούμε. Μην το συνδέσετε αυθαίρετα, για παράδειγμα, με στίχο τραγουδιού του που έλεγε "οι Έλληνες είπαν όχι (στους Ιταλούς) αντί για ναι". Χαχαχ. Πάντως ειλικρινά πιστεύω πως πλέον εγώ είμαι ο δάσκαλός του, γιατί κάποια στιγμή ο μαθητής ξεπερνάει τον δάσκαλό του, αναπόφευκτα. Αλλά επίσης να πω πως έχει φτιάξει κάποια αξεπέραστα κομμάτια, που σίγουρα εγώ δε θα μπορούσα να τα εμπνευστώ ούτε και τώρα. Έχω ξεχωρίσει δύο. Το πρώτο είναι το "Φρουροί πάνω απ' τ' αδράχτι", όπου και περιγράφεται μια δυστοπική πραγματικότητα, κατα την οποία ο Τρωικός πόλεμος απέτυχε για τους Έλληνες. Και μάλλον είναι αυτή στην οποία ζούμε. Πραγματικά με συγκίνησε το συγκεκριμένο τραγούδι, ένα πραγματικό έπος, που με παρακινεί να συνεχίσω να "πλέκω" και να προστατεύω άρθρα σε καθημερινή βάση. Για το τέλος άφησα το "Πήρα χρησμό" που είναι και αντιπροσωπευτικό του θέματος του ιστολογίου μας. Ο Ραψωδός Φιλόλογος, όντας λίγο έξω φρενών με τον κόσμο και με μια θολωμένη κρίση αυτογνωσίας, ρωτάει στην ουσία "ποιός θα κάτσει να γράψει χρησμούς όταν οι άνθρωποι φαντάζουν αδιόρθωτοι;". Εγώ φυσικά, αγαπητέ Αλέξανδρε. Δώδεκα η ώρα το βράδυ να επιστρέφεις πάντα εδώ για να παίρνεις τον χρησμό σου.