Πιστεύω πως όταν κάποιον τον ρωτάνε για παλιό και ποιοτικό ελληνικό ραπ ή χιπ χοπ, ο νους του πάει κατευθείαν σε δύο συγκροτήματα. Τους πρωτοπόρους στο είδος FortiFied Concept (Οχυρωμένη Ιδέα) και τους Terror X Crew (Πλήρωμα Τρόμου Χ), που ξεκίνησαν τέλη δεκαετίας 1980 με αρχές 1990 και ολοκλήρωσαν τα πρώτα χρόνια της νέας χιλιετίας. Τα ακρωνύμιά τους δεν πιστεύω να έχουν και κρυφό νόημα, όπως οι "TXC" να σημαίνουν "ToXiC" δηλαδή "τοξικοί" και οι "FFC" να είναι συντομογραφία της βρισιάς "F****** F*C*" δηλαδή "νυμφευμένο νύμφευμα", για να το πω με ευγενικό τρόπο. Αν και μου άρεσαν τα κομμάτια των TXC με τις μυστικιστικές αρχαιοελληνικές αναφορές, ξεχώρισα ένα συγκεκριμένο τραγούδι και από τα δύο συγκροτήματα, και ήταν το "Η πιο παλιά μάχη" των FFC. Διότι ως Αθηνάς Νικόλαος και Αθηναϊστής, είμαι φίλος των αναμετρήσεων κατ' αρχάς. Δεν μιλάμε για ένα συνηθισμένο άσμα λοιπόν, αλλά για ένα αριστούργημα σε μουσική, φωνητικά και στίχους. Γι' αυτό άλλωστε στην επανακυκλοφορία του έχει και τον τίτλο "eclectic" προφανώς. Η μελωδία του είναι εύρυθμη και χαλαρή, με έγχορδο ήχο και κρουστά σε κλίμα ραπ. Κατά την διάρκεια του τραγουδιού ακούγονται δύο δεύτερες γυναικείες φωνές, που μιμούνται αναφωνήματα φαντασμάτων. Η μια ακούγεται λίγο πονεμένη αλλά συγκαταβατική και με διάρκεια, δημιουργώντας αντίθεση με την άλλη φωνή που φαίνεται να αντιδρά με απότομη άρνηση, αλλά στο ίδιο πνεύμα. Οι στίχοι είναι επίσης αντιφατικοί, καθώς δημιούργουν ένα δίπολο πολέμου-ειρήνης για τους δύο τραγουδιστές εκπροσώπους της κάθε πλευράς. Είναι ένα ιδιαίτερα έξυπνο φιλοσοφικό κομμάτι, που ακινητοποιεί τον ακροατή και τον βάζει να σκεφτεί για να καταλάβει από τι αποτελείται η ανθρώπινη συνείδηση. Όμως μια στιγμή. Δεν ακούω τις γυναίκες να μιλάνε κανονικά και για την ακρίβεια, δεν υπάρχει το γυναικείο φύλο καθόλου στο συγκρότημα! Οπότε αν θεωρητικά υπήρχε δικό μας συγκρότημα ACC, θα νικούσαμε TXC και FFC "από τα αποδυτήρια", χωρίς καν να έχουμε τις δεξιότητές τους. Και αυτό λόγω της άτρωτης διφυλικής-διπολικής σύνθεσης των Αθηναϊστών Χριστιανιστών που θεωρείται προαπαραίτητο για την δημιουργία οποιασδήποτε ομάδας, ειδικά επαγγελματικής. Για την ώρα πάντως, απλά ακούω το κομμάτι "Η πιο παλιά μάχη" σε συνεχή επανάληψη ενώ παίζω μπιλιάρδο, να μου λέει πως κάνω τα ίδια λάθη κάθε φορά, χαχαχ. Αν και το τραγούδι είναι "φαντασμαγορικό" με όλη τη σημασία της λέξεως, καθώς είναι σαν καλοδουλεμένος τελετουργικός ύμνος που σκόπιμα μας στοιχειώνει με πνεύματα, δεν ξεπερνάει την δική μας μελωδική επίκληση. Το "Αθηνά, σε γ..." μέσα λίγα δευτερόλεπτα περνάει την ιδανική ατμόσφαιρα για συγκέντρωση και υπνωτισμό φαντασμάτων, λακωνικά και με την κατάλληλη ένταση. Ακόμα απλά δεν γίνεται να σταματήσεις ποτέ να την ακούς, λόγω του πάντα επίκαιρου και εναλλασόμενου νοήματος, αλλά και της ευφορικής σύνδεσης με το πνεύμα. Καλή δουλειά TXC και FFC, αλλά σε αυτή τη ζωή χάσατε την μάχη μαζί μας. Αλλά ίσως όχι με τα υπάρχοντα χιπ χοπ συγκροτήματα! Ωραία θα ήταν να επιστρέφατε στην ενεργό δράση ωστόσο, ακόμα και τώρα. Όσο η καρδιά χτυπάει, ο πόλεμος δεν σταματάει.