Ίσως να έχετε δει τη λέξη "βρυκόλακας" να προτείνεται ως "βρικόλακας" για σωστότερη ορθογραφία. Εντάξει, να σας πω κάτι; Να μετατρέψουμε τα "υ,η,ι,οι,ει,υι" όλα σε γιώτα (ι) να τελειώνουμε! Το ύψιλον στην συγκεκριμένη περίπτωση, μας κάνει να καταλαβαίνουμε τη ρίζα της λέξης, ακόμα και αν δεν το προφέρουμε διαφορετικά, όπως και θα έπρεπε. Διότι πιθανώς το "βρυκόλακας" να δημιουργήθηκε από το "βουρκόλακας", που κι αυτό με τη σειρά του προέρχεται από το "βρυξ" και το "λάκκος", δηλαδή η βρόμικη λάσπη και η γούρνα στο έδαφος που την περιέχει. Κάτι που θυμίζει πρόχειρο μέρος ταφής σε κάποιο δάσος ή και τάφο κανονικό. Οι Βρυκόλακες λοιπόν είχαν την τιμητική τους στην Αρχαία Ελλάδα. Για κάποιους ήταν απλά οι νεκροί που ξαναζωντάνεψαν με εκδικητικές διαθέσεις, επειδή δεν βρήκαν τον σεβασμό που τους άξιζε στη ζωή τους. Πίστευαν πως κάθε αμαρτία των ζωντανών τους τρέφει και τους κρατά ζωντανούς, κάνοντάς τους ακόμα ισχυρότερους, ειδικά αν κάποιος ασχοληθεί μαζί τους. Ήταν εξαιρετικά επικίνδυνοι για όλους. Μάλιστα ο Θεός του Κάτω Κόσμου, Άδης, κατείχε στο βασίλειό του πολλούς βρυκολακοειδείς δαίμονες που ήταν νυχτόβιοι, έπιναν αίμα και γενικά αντλούσαν ενέργεια από τους ανθρώπους για να επιβιώνουν. Βέβαια η ύπαρξη τους δεν περιορίζεται στον Κάτω Κόσμο. Ας πούμε οι Στρίγγες που είχαν τα προαναφερθέντα χαρακτηριστικά και έμοιαζαν με πτηνά, αποστράγγιζαν τους θνητούς από κάθε ζωτική ενέργεια. Αυτοί οι δαίμονες επιτίθονταν στα θύματά τους χωρίς δεύτερες σκέψεις. Στόχος τους συνήθως ήταν οι πιο αδύναμοι, αλλά δεν σταματούσαν σε αυτούς. Ένα άλλο παράδειγμα και μάλιστα επίθεσης σε πραγματικά αθώους είναι η Λάμια. Μια όμορφη γυναίκα που στην πραγματικότητα ήταν δαιμόνισσα και έτρωγε παιδιά. Βέβαια υπάρχει και στα νεότερα χρόνια ο μύθος του Κόμη Δράκουλα που ήταν Βλάχος, δηλαδή κάτοικος της σύγχρονης Ρουμανίας. Το "Κόμης" αποτελεί λατινικό τίτλο ευγενείας και του προσδίδει εξουσία. Λέγεται πως ήταν ένας απάνθρωπος και φονικός αριστοκράτης και του αποδίδονται υπερφυσικές δυνάμεις από τη λογοτεχνία. Χαρακτηριστικά λέγεται πως μπορούσε να δαγκώνει ανθρώπους, να τους πίνει το αίμα και να τους κάνει βρυκόλακες σαν κι αυτόν! Πάντως πέρα από αυτά τα κινηματογραφικού τύπου μυθεύματα, που δεν αποκλείεται να είναι και πραγματικότητα, ας δούμε τον συμβολισμό που κρύβεται από πίσω. Δηλαδή γενικά το να είσαι βρυκόλακας σημαίνει πως ζεις εις βάρος των άλλων και τους εγκλωβίζεις σε έναν ίδιο τρόπο ζωής, με αποτέλεσμα να ανατροφοδοτείται συνεχώς η αδικία και η ανθρωποφαγία. Κλείνοντας, να σας προτείνω να ακούσετε το τραγούδι "Βρικόλακες" του Ραψωδού Φιλόλογου που συνδυάζει όσα ανέφερα. Αν και να ξέρετε, δε συμφωνώ καθόλου μαζί του, έπρεπε να χρησιμοποιήσει "υ"!