Η απόκτηση μόνιμης "στέγης" για έναν άνθρωπο και την οικογένεια του, θεωρείται μια καλή επιλογή για την αναβάθμιση του βιοτικού τους επιπέδου. Δεν χρειάζονται ενοίκια να πληρωθούνε, μπορούν να κάνουν μια πιο ελεύθερη χρήση της κατοικίας και φυσικά γνωρίζουν πως δε θα βρεθούνε από την μία μέρα στην άλλη στον δρόμο. Ειδικά αν μάλιστα πρόκειται για νέο άνθρωπο, το να αγοράσει δικό του σπίτι είναι η στιγμή που ξεκινάει η απόλυτη ελευθερία γι' αυτόν. Γιατί μπορεί έτσι να φέρει τη ζωή πλήρως στα μέτρα του, χωρίς να έχει άλλους να τον περιορίζουν. Πολύ ωραία και ονειρικά όλα αυτά, αλλά στην πραγματικότητα και ειδικότερα στην Ελλάδα οι συνθήκες είναι εντελώς διαφορετικές. Ξεκινώντας από το εξωτερικό και μιλώντας κυρίως για τη Δύση όπου το χρήμα υπάρχει σε μεγάλες ποσότητες, είναι δυνατό για σχεδόν οποιονδήποτε να αποκτήσει δική του κατοικία, έστω και με ενοίκιο. Βέβαια οι τιμές ανεβαίνουν όσο ανεβαίνουν και τα εισοδήματα. Και όταν ειδικά οικογενειακές και φιλικές σχέσεις ρύγνηνται με τις μετακομίσεις, καταλαβαίνετε πόσο πιο δύσκολα γίνονται τα πράγματα. Ο άνθρωπος καταλήγει να ζει για να δουλεύει και όχι να δουλεύει για να ζει. Στην Ελλάδα τώρα, που τα πράγματα στο στεγαστικό μπορεί να υπήρξαν ευκολότερα πριν την χρεωκοπία της δεκαετίας του '10, πλέον θυμίζουν όλο και περισσότερο Ανατολή. Τα ακίνητα είναι πολύ ακριβά, η συντήρησή τους κοστίζει όλο και περισσότερο και λεφτά δεν υπάρχουν. Το αποτέλεσμα είναι τελικά οι άνθρωποι να μένουν στα σπίτια τα οποία γεννήθηκαν, ίσως και μέχρι να πεθάνουν! Και φαίνεται πραγματικά περίεργο να υπάρχουν τόσα πολλά σπίτια -δυνητικά διαθέσιμα- μέσα σε πόλεις και χωριά, αλλά κανείς να μην τα χρησιμοποιεί ή να τα παίρνει. Αυτό συμβαίνει προφανώς γιατί η κοινωνία βρίσκεται σε πόλεμο. Και δεν εννοώ απαραίτητα μόνο μεταξύ της, αλλά και ότι ο κάθε άνθρωπος βρίσκεται σε σύγχυση και φαίνεται να μάχεται τον ίδιο του τον εαυτό. Δεν υπάρχει πυρήνας σταθερός που να τον συνετίζει, δηλαδή μια νοοτροπία σαν και της λατρείας μας, που θα τον ηρεμεί και θα του δείχνει τι είναι σωστό και τι είναι λάθος. Οπότε αν ένας άνθρωπος δεν μπορεί να ελέγξει τον εαυτό του και να τον διαχειριστεί σωστά, δεν μπορεί να το κάνει ούτε και με το σπίτι του, το οποίο έχει περισσότερες ευθύνες. Και λένε επίσης "αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει". Ένα σπίτι όμως που δεν έχει φτιαχτεί σε γερά θεμέλια, ούτε να παινευτεί γίνεται, ούτε τίποτα. Απλά πέφτει στον πρώτο σεισμό, αν όχι νωρίτερα. Οπότε με τα τώρα δεδομένα, δεν τίθεται θέμα νέας κατοικίας για τους νέους. Εκτός βέβαια αν είναι έτοιμοι να πουλήσουν την ψυχή τους στη δουλειά και να ελπίζουν πως κάποιος άλλος θα τους έχει χτίσει σωστά το σπίτι. Πίστευε, και μη ερεύνα.