Ξυπνάμε το πρωί, σηκώνουμε το σώμα μας -με όλες τις αισθήσεις του- από το κρεβάτι και ξεκινάμε κανονικά τη μέρα μας. Από κει και πέρα συνεχίζουμε με τις δραστηριότητές μας, όντας σίγουροι σχεδόν για κάθε μας κίνηση, αφού γνωρίζουμε τις αμετάβλητες ιδιότητες των πάντων γύρω μας. Λόγω της συχνότητας και της σταθερότητας της κατάστασης, δύσκολα θα πίστευε κανείς πως ό,τι ζούμε στην πραγματικότητα δεν είναι αληθινό. Τουλάχιστον όχι περισσότερο από μια ψευδαίσθηση, ένα όραμα ή ένα όνειρο. Γιατί αντικειμενικά μιλώντας, ο κόσμος μας υπάρχει και δεν υπάρχει ταυτόχρονα. Το ότι τον εγκρίνουμε υποκειμενικά και χτίζουμε σε αυτόν, είναι ο παράγοντας που τον κάνει πραγματικό για μας και εμμέσως τον κάνει υλικό. Για παράδειγμα όταν αγνοούμε κάτι, είναι σαν να μην υπάρχει και ίσως έτσι σταματήσει να υπάρχει μόνιμα από το προσεγγίσιμο περιβάλλον μας. Και σίγουρα αρκεί μονάχα η σκέψη απώθησής του για να επιταχυνθεί μια τέτοια διαδικασία. Και αντίστροφα. Συνεχίζοντας, να πούμε ότι αυτό που ζούμε αποτελεί απλά μια συχνότητα δυνατής ύπαρξης και σίγουρα δεν είναι η μοναδική. Είναι άπειροι οι ζωντανοί οργανισμοί, όπως και το ανεξερεύνητο σύμπαν γύρω μας αλλά... και μέσα μας. Όλα αυτά είμαστε σε θέση να τα γνωρίζουμε, γιατί το ανθρώπινο μυαλό είναι αρκετά σοφό, εξαιτίας των άπλετων εμπειριών του είδους μας που έχουν αφομοιωθεί γενετικά. Επιπλέον ο νους μας αντιλαμβάνεται την ευπλασία του χωροχρόνου και δυνητικά μπορεί τον επηρεάσει σε κάθε βαθμό και να σκηνοθετεί όπως θέλει τα πάντα γύρω του. Τέτοιες γνώσεις και δυνατότητες τις ξεκλειδώνει ευκολότερα μέσω των γνωστικών φιλοξενούμενων πνευμάτων, αφού είναι αθάνατα και δεν γνωρίζουν από όρια. Αυτά είναι ικανά να εντοπίζουν την ύλη, να ενώνονται με αυτή και να την χειραγωγούν, καθώς ακολουθούν τα μονοπάτια της. Χωρίς ωστόσο να μένουν ανεπηρέαστα τα ίδια. Στην ουσία, είμαστε πνευματικές μορφές ενέργειας που κάνουμε ό,τι θέλουμε. Κάποια είδη ψάχνονται και φιλοσοφούνε περισσότερο, παίρνοντας τον χρόνο τους και αναπτύσσοντας τον εαυτό τους και τις συνδέσεις τους. Ενώ άλλα διατηρούνε την απλή τους μορφή, που συνήθως δεν διαρκεί πολύ. Όπως τα έντομα δηλαδή, που κάποια επιβιώνουν μόλις μια μέρα ας πούμε. Ζούμε και είμαστε ό,τι έχουμε φτιάξει οι ίδιοι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Δημιουργία όχι μόνο δική μας, αλλά και με την βοήθεια της τύχης, ή την επιρροή άλλων οντοτήτων, ανώτερων, ίσων ή κατώτερων. Δηλαδή λιγότερο πολύπλοκων, όσο πάμε προς το τέλος. Δεν υπάρχει κάποιος απόλυτος Θεός που δημιούργησε τον κόσμο που ζούμε, επειδή κατ' αρχάς όπως είπαμε και νωρίτερα, υπάρχουμε μόνο και μόνο επειδή το πιστεύουμε. Όλα είναι χτισμένα και άχτιστα. Και αυτή η διαδικασία συμβαίνει συνέχεια. Δηλαδή έχει συμβεί, συμβαίνει, θα συμβεί ή υπάρχει το απόλυτο κενό και δεν το καταλαβαίνουμε. Πάντως πέρα από την Γένεση, υπάρχουν και αρχαίες αιγυπτιακές θεωρίες πως υπήρχαν θεάνθρωποι που οι ίδιοι δημιουργούσαν ύλη από το τίποτα. Δηλαδή ίσως ακόμα και ένα απλό πνεύμα να είναι ικανό να δημιουργήσει έναν ολόκληρο πλανήτη, σαν να βρισκόμαστε μέσα σε όνειρο ή σε ένα παιχνίδι ηλεκτρονικού υπολογιστή. Έτσι έχουν τα πράγματα. Αυτές οι μακρινές πραγματικότητες αν υπήρξαν, ήταν το ίδιο αληθινές με την δική μας. Και τα αποτελέσματά τους πιθανώς να είναι ορατά μέχρι σήμερα. Απλά μάλλον δεν είμαστε έτοιμοι να ζήσουμε κάτι τόσο προχωρημένο, γιατί ενδεχομένως να οδηγηθούμε στο χάος αρκετά γρήγορα. Αλλά στο τέλος και πάλι ψέμα θα είναι. Κάποια βιώσιμη ισορροπία ύπαρξης και συνύπαρξης πάντα θα συνεχίσει να "υφίσταται" κάπου στο απέραντο σύμπαν.