Τα μυθικά χρόνια της Αρχαίας Ελλάδας, δηλαδή πριν τον όγδοο αιώνα προ Χριστού, ήταν χρόνια με έντονες μεταφυσικές ανησυχίες για τα ελληνικά φύλα. Ένιωθαν τον κόσμο να είναι γεμάτος με ανεξήγητα φαινόμενα και πολλές φορές μπέρδευαν τα πραγματικά γεγονότα με τα φανταστικά. Όπως ήταν δεδομένο δηλαδή, λόγω έλλειψης επαρκών γνώσεων. Όμως επειδή δεν ξέρουμε ούτε κι εμείς τι πραγματικά συνέβη τότε, όταν αναφερόμαστε στην μυθολογία, την σκεφτόμαστε ως γκρίζα ζώνη μεταξύ ιστορίας και φαντασίας. Εκείνα τα χρόνια ο κόσμος φαίνεται να χωρίστηκε στα δύο από τους αρχαίους προγόνους μας, ώστε να μπορέσει να διοικηθεί αλλά και να κατανοηθεί καλύτερα. Πρώτα ήταν ο Πάνω Κόσμος των αδερφών Θεών Δία και Ποσειδώνα, με κέντρο εξουσίας και πρότυπο το βουνό του Ολύμπου, ένα ανοικτό, φωτεινό, ευφορικό μέρος. Βέβαια δεν ήταν παράδεισος ακριβώς, είχε και κάποια αρνητικά όπως οι θανατηφόροι κεραυνοί όταν έβρεχε, που θεωρούνταν τιμωρία από τον πολιούχο ανθρωπόμορφο βασιλέα Δία, αδερφό και σύζυγο της Ήρας. Ο Όλυμπος ειδικά ήταν ένα άφταστο εξιδανικευμένο μέρος, για λίγους και εκλεκτούς. Υπήρχε όμως και ο Κάτω Κόσμος, του αδερφού των προαναφερθέντων Άδη, που ήταν ένα σκοτεινό και οδυνηρό μέρος. Συνήθως δεν βρισκόταν σε θετικό υψόμετρο και ήταν η κατοικία πολλών αθάνατων και θνητών, οι περισσότεροι εκ των οποίων δούλευαν συνεχώς και ήταν δυστυχισμένοι, εξαιτίας κυρίως του ίδιου τους του εαυτού. Εκεί πολιούχος ήταν ο Θεός Άδης όπως είπα, θείος και σύζυγος της Περσεφόνης, ο οποίος έβαζε την τάξη. Αυτός είναι ένας εναλλακτικός τρόπος να δούμε τους δύο μυθικούς αυτούς κόσμους, όπου ακόμα και ο τίτλος "κόσμος των νεκρών" για τον Κάτω Κόσμο, έχει κυρίως συμβολικό χαρακτήρα και λιγότερο αποτελεί κυριολεξία. Επίσης να πούμε πως όταν κάποιος ήρωας έκανε την λεγόμενη κατάβαση εκεί με σκοπό κάποια διάσωση ή ανάσταση, είναι πιθανόν να μην έπαιρνε πίσω τον ίδιο τον νεκρό, αλλά κάποιον σωσία του, μιας και οι πόλεις είναι γεμάτες ανθρώπους που μοιάζουν μεταξύ τους.