Όλοι πρέπει να θυμόμαστε την παιδική έκφραση "όποιος το λέει είναι". Αυτή χρησιμοποιόταν αμυντικά, έναντι αυτού που προσπαθούσε να προσβάλλει κάποιον άλλο. Άλλη παρόμοια φράση ήταν το "καθρεφτάκι", που σήμαινε ακριβώς το ίδιο. Όμως τότε όταν τα λέγαμε, δεν ήταν δυνατόν να γνωρίζουμε πως αυτά μπορούσανε να ισχύουν και σε παραφυσικό επίπεδο. Δηλαδή και μόνο που αρθρώνουμε μία λέξη, αυτή μας επηρεάζει. Μας δίνει λίγη από την ουσία της, αν δεν μας μετατρέπει πλήρως στο νόημά της. Έτσι και όταν κοιτάμε κάτι ή κάποιον, ή γενικότερα όταν πάει η προσοχή μας εκεί με οποιαδήποτε αίσθηση, μερικές φορές νομίζουμε πως μπορούμε να ενσυναισθανθούμε με μαγικό τρόπο. Δηλαδή ένα μέρος μας νιώθουμε να γίνεται καθρέπτης του, σαν να γινόμαστε αυτό το υποκείμενο ή αντικείμενο. Αυτή μάλλον είναι μια μεταφυσική αίσθηση του ανθρώπου, που πιθανό είναι να αποτελεί εξελεκτική μετάλλαξη από συμβίωση με άλλη οντότητα, φασματική. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, αυτή η "έκτη αίσθηση" είναι δημιουργημένη από την συναναστροφή του με φαντάσματα, τα οποία και την χρησιμοποιούσανε ανέκαθεν. Ίσως κι όλας να λειτουργεί πάντα με την συνεργασία του με τέτοιες υπερφυσικές οντότητες. Άλλη μία θεωρία είναι ότι οι άνθρωποι έχουν εκ γενετής κάποια κρυφή ανιχνευτική λειτουργία επιβίωσης στο σώμα τους, που είναι μέρος του ενστίκτου τους. Ίσως να υπάρχει πλήθος κρυφών ευαίσθητων δεκτών στο σώμα μας, ώστε να αναγνωρίζουμε τις προθέσεις των άλλων μέσω των εκπομπών των ενεργειών τους. Έτσι μπορούμε και να ομαδοποιηθούμε εύκολα μαζί τους εφόσον είναι συμβατοί. Άλλωστε βλέπουμε παρόμοιους μηχανισμούς σε ζώα, όπου μπορούν και ομαδοποιούνται εντελώς πειθαρχημένα σε αγέλες και σμήνοι, χωρίς να φαίνεται πως υπάρχει κάποιος ορατός συντονισμός. Προφανώς δε λειτουργούνε μόνο με βάση την εμπειρία, αλλά με βάση και την διαίσθησή τους.