Ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Πλάτωνας είχε πει κάποτε πως το σώμα είναι η φυλακή της ψυχής. Επηρεασμένος και αυτός με τη σειρά του από προγενέστερες αντιλήψεις, ακολούθησε την ίδια θεωρία χονδρικά και απλά την ενίσχυσε. Είπε δηλαδή πως οι ανθρώπινες αισθήσεις και ανάγκες απλά μας αποπροσανατολίζουν από μια πιο ολοκληρωμένη γνώση για τα πάντα γύρω μας. Με λίγα λόγια, αλλού ζει η ψυχή και αλλού το σώμα και όλα είναι μια αυταπάτη. Και ο αξέχαστος επίλογος στο σκεπτικό του είναι πως ο θάνατος αποτελεί την απελευθέρωση του πνεύματος, πράγμα ιδιαίτερα αμφιλεγόμενο καθώς δε ξέρουμε τι μορφή παίρνουμε μετά. Μπορεί τα πράγματα να γίνονται πολύ χειρότερα ας πούμε. Αλλιώς όλοι θα αυτοκτονούσαν και θα νιώθαν χαρούμενοι! Όπως και να 'χει, από εδώ και πέρα παίρνω εγώ την σκυτάλη, καταθέτοντας τις δικές μου σκέψεις για το φιλοσοφικό ζήτημα. Αρχικά να πω πως πιστεύω ότι η ανθρώπινη σάρκα μειώνει τις δυνατότητες του πνεύματός μας και το καθυστερεί σε ταχύτητα δράσης και αντίδρασης. Χαρακτηριστική απόδειξη αυτού που λέω είναι ότι οι άνθρωποι ειναι ανίκανοι να συνεννοηθούν μεταξύ τους, καθώς χρειάζεται ευστροφία που δεν μπορούν να έχουν λόγω κατασκευής. Επίσης λόγω έλλειψης συναισθηματικής νοημοσύνης αλλά και μεταφυσικής ευαισθησίας, αδυνατούν να νιώσουν ο ένας τον άλλον πραγματικά. Συνδυασμένα αυτά τα προβλήματα, δεν αφήνουν καμμία κοινωνία να είναι πραγματικά ακμαία. Γιατί όταν με το πνεύμα μας κατοικούμε σε ένα ανθρώπινο σώμα, είναι λες και βάζουμε το χέρι μας σε ένα ξύλινο γάντι. Ελάχιστα μπορούμε να αισθανθούμε. Μάλιστα δεν μπορούμε να λυγίσουμε και τις αρθρώσεις των δακτύλων μας για πιο λεπτομερείς και κρίσιμες κινήσεις. Επιπλέον, το θνητό σώμα μας μάς δίνει την ψευδαίσθηση της ολικής θνητότητας. Ζούμε σε ένα ανθρώπινο σώμα με ημερομηνία λήξης και αρχίζουμε και πιστεύουμε πως το πνεύμα μας είναι θνητό επίσης! Σκεφτόμαστε σαν θνητοί, ενεργούμε σαν θνητοί και γινόμαστε οι τέλειοι σκλάβοι ενός ατελούς ζωικού οργανισμού, που αντί να ελευθερώνει το πνεύμα μας βάζοντάς μας σε μια νέα υλική πραγματικότητα, το κρατά όμηρο μέχρι να αχρηστευτεί! Σε αυτό το σημείο θα αναρωτηθεί κανείς "Και πού θα βρούμε καλύτερο σώμα;". Μία πιθανή απάντηση είναι πως ήδη υπάρχει αθάνατο σώμα και με υπερδυνάμεις, σε κάποια γωνιά του σύμπαντος και περιμένει το κατάλληλο πνεύμα να το χρησιμοποιήσει. Άλλη, ακόμα πιο λογική απάντηση είναι ότι θα πρέπει να συνεχιστεί η... καλλιέργεια ανθρώπων. Μέχρι να τελειοποιηθεί φυσικά το υπάρχον τους σώμα και να υφίσταται κάποιο είδος επιλεκτικής μετενσάρκωσης. Γιατί σε αντίθεση με τον Πλάτωνα, εγώ λέω ότι πρέπει να το δούμε καθαρά ορθολογικά και τεχνικά το θέμα. Όλα είναι φυλακή για το πνεύμα, ακόμα και το ίδιο το σύμπαν. Αυτό που μετράει περισσότερο είναι το "όχημα" που χρησιμοποιούμε για να υπάρχουμε, να μας κάνει να νιώθουμε ελεύθεροι, κυρίαρχοι, αλλά και παντογνώστες.