Τι να πρωτοθυμηθώ για το κατάστημα βιντεοπαιχνιδιών αλλά και κοινωνικής δικτύωσης, με το όνομα Steam. Η ενασχόλησή μου με αυτό πρέπει να ξεκίνησε σποραδικά. Κάπου στα εφηβικά μου χρόνια, όπου έπαιζα σε καφετέριες διαδικτύου, στα γνωστά ίντερνετ καφέ. Βέβαια τότε ελάχιστα έπαιζα λόγω χρονοχρέωσης, οπότε δεν ήμουν αρκετά καλός στα παιχνίδια τύπου Counter Strike ώστε να τα ευχαριστηθώ. Ξέρετε, παιχνίδια σκοποβολής πρώτο προσώπου. Αργότερα δοκίμασα μια δωρεάν έκδοση ή μάλλον απομίμηση του steam, το Garena. Βέβαια ήταν γεμάτο κλέφτες εκεί. Ένα χρόνο μετά αγόρασα το αγαπημένο μου τότε Left 4 Dead (αποκαλυπτικό παιχνίδι με ζωντανούς νεκρούς), από το κατάστημα Πλαίσιο. Για να παίζω από το σπίτι μου στο steam, κάπου το 2010. Από κει και πέρα ξεκινάει μια περίοδος όπου δοκίμαζα τα όρια του παιχνιδιού, μέχρι να διαλυθεί κι εκεί από τους κλέφτες, όπως είχε γίνει στο Garena. Μάλιστα τότε ήταν κάπου το 2014 που είχα πάει και στρατό, και δίνανε δωρεάν το Pay Day (παιχνίδι ληστείας τραπεζών) στο steam. Υπέθεσα ότι κάτι περίεργο συνέβαινε αλλά δεν έδωσα σημασία. Κάπου το 2016 ολοκλήρωνα την παρουσία μου στο δωρεάν Team Fortress 2 (πιο κωμικό και εμπλουτισμένο παιχνίδι σκοποβολής), που είχα βρει εκεί το 2011. Κι εκεί το ίδιο πράγμα, κλέφτες είχαν κάνει την συνέχεια του παιχνιδιού αδύνατη για τους κατα συρροήν νικητές. Δεν το συζητώ, έστειλα τον φορητό υπολογιστή για ανακύκλωση μαζί με όλα τα παιχνίδια που είχα. Στη συνέχεια πήρα τάμπλετ και ξάπλωσα στο κρεβάτι για να συνεχίσω να παίζω άλλα παιχνίδια. Με κλέβουν σκεφτόμουν, τουλάχιστον να είμαι πιο χαλαρός. Κι εκεί βέβαια μου τα χαλάσαν τα παιχνίδια εντελώς και κάηκαν πολλές μπαταρίες. Εν ολίγοις, καλά είναι στο steam, αλλά πουθενά δεν είναι αρκετά καλά για έναν επαγγελματία παίκτη υψίστου επιπέδου.