Σήμερα και πάλι θα βασιστώ σε χθεσινό μου όνειρο, που αυτή τη φορά είχε ως θέμα τα φιλικά πυρά. Όμως πριν πάω εκεί, θα πω εν συντομία για το αμέσως προηγούμενο όνειρό μου. Είδα πως ήμουν μέσα σε κάποιο κτίσμα που έμοιαζε με πολυκατάστημα. Είχε ένα ιατρικό εργαστήριο μυστικών πειραμάτων στο ισόγειο. Δέχτηκε επίθεση και εγώ μετα βίας επέζησα, ενώ όλα καταστρέφονταν γύρω μου. Είδα σπασμένα γυαλιά και θύματα σε κόκκινο φόντο. Όμως ας επιστρέψω στο βασικό όνειρο, αυτό που είδα μετέπειτα. Ήμουν σε ένα τραπέζι με γνωστά και άγνωστα πρόσωπα τριγύρω. Θυμάμαι ανάμεσά τους κάποιους από τον στρατό και κάποια κοπέλα με γνωστή αύρα, αλλά που δεν την ήξερα. Και ταυτόχρονα έπαιζε το τραγούδι "301 και σήμερα". Σε μια φάση τους έλεγα πόσο έτοιμος είμαι για πόλεμο και όλοι ήταν χαρούμενοι. Όμως όταν είπα ότι θα έπαιρνα ως Χάροντας μαζί με τους εχθρούς μου και όποιον δεν ήταν σωστός συμπολεμιστής, τότε όλοι πάγωσαν. Κάποιοι αποχώρησαν μαζί με μέρος από το φαγητό που υπήρχε εκεί. Μάλλον φοβήθηκαν τα φιλικά πυρά από εμένα, διότι ξέραν πολύ καλά πως δεν ήταν δίκαιοι. Όμως εγώ απλά τους προειδοποίησα. Και ως γνωστόν "σκυλί που γαβγίζει δεν δαγκώνει". Οι ανασφάλειες τους πρόδωσαν πριν μας βάλουν όλους σε κίνδυνο. Όμως στον πόλεμο πράγματι γίνονται πολλά. Το πιο βασικό απ' όλα είναι ότι βάζουν να σκοτωθούνε μεταξύ τους άτομα που αν δεν ήταν σε αντίπαλες χώρες, θα ήταν φίλοι. Ομοιότητα χαρακτήρων και νοοτροπίας. Φιλικά πυρά και πάλι δηλαδή, αλλά κανείς ποτέ δεν το μαθαίνει. Μόνο οι στρατηγοί, που γι' αυτούς είναι απλά μια αδυναμία στο στράτευμα, που λύνεται εύκολα τα πρώτα λεπτά της μάχης στην πρώτη γραμμή.