Η αλήθεια που πολλοί δε γνωρίζουμε και δεν θα ήταν εύκολο να αποδεχτούμε, είναι ότι κανένας δεν μπορεί να κοιμηθεί το βράδυ απόλυτα ασφαλής. Ούτε ο ελληνικός, ούτε ο ρωσικός, αλλά ούτε καν ο αμερικανικός στρατός είναι ικανοί να σας προστατεύσουν από τον... κλέφτη της γειτονιάς σας. Και δεν αναφέρω επ' ουδενί λόγω την αστυνομία. Γιατί αυτοί ξεκάθαρα είναι τα παιδιά που κάνανε εκφοβισμούς στο σχολείο και απλά νοιάζονται να τους θαυμάζουνε σαν τους αγελαδάρηδες στις ταινίες. Πραγματικοί ηθοποιοί καλύτερα θα έκαναν τη δουλειά αυτή στη θέση τους. Επιστρέφοντας στο βασικό μας θέμα, να πούμε ότι ως παιδιά φοβόμασταν το σκοτάδι, αλλά οι κηδεμόνες μας προσπαθούσαν να μας πείσουν να κοιμόμαστε ατάραχα. Εμείς όμως νιώθαμε ότι υπάρχει κάποιο τέρας που μπορεί να μας επιτεθεί τη νύχτα, αλλά δεν ξέραμε ότι αυτό θα μπορούσε να πάρει τον έλεγχο κάποιου ανθρώπου. Γιατί μόνο έτσι μπορεί να μας βλάψει πραγματικά ένα τέτοιο κτήνος, καθώς το φάντασμά του δε μπορεί να κάνει και πολλά από μόνο του. Και τώρα που σας προετοίμασα κατάλληλα, θα σας πω για ένα σχετικό τοπικό μύθο. Όταν ήμουν μικρός, ζούσα εδώ σε μια φτωχογειτονιά του ποταμού Ιλισσού στην Καλλιθέα. Ευτυχώς για μένα το αντιφατικό λογοπαίγνιο με την ονομασία της περιοχής ταίριαξε ακριβώς, αφού είναι πραγματικά πλούσια σε Θέα, με την Ακρόπολη να είναι ορατή. Ο τοπικός μύθος λέει, λοιπόν, πως πάντα υπάρχει κάποιος θρασύδειλος κλέφτης που κυκλοφορεί τα βράδια, ψάχνοντας εύκολους στόχους. Μπορεί να επιτεθεί μεμονωμένα σε ανθρώπους, αλλά εκεί που γίνεται ιδιαίτερα θεαματικός είναι στη διάρρηξη καταστημάτων και οικειών. Μπαίνει, κάνει ζημιές, κλέβει ή δέρνει και παρενοχλεί, όταν όλοι κοιμούνται. Όμως αυτό είναι κάτι σχεδόν αναμενόμενο. Αυτό που δεν περιμένει κανείς είναι τα αντίποινα σε περίπτωση που δεν "προσφέρεται" έστω ένα από αυτά που ζητάει. Τότε έχω ακούσει πως βάζει φωτιά σε μαγαζιά και σπίτια για καταστροφή των αποδεικτικών στοιχείων, για παραδειγματισμό των υπολοίπων, αλλά και για να νιώσει πως επιβραβεύεται ο κόπος του! Καλή σας νύχτα.