Οι ταινίες τρόμου με ζόμπι έχουν γίνει κάτι το πολύ συνηθισμένο πλέον. Τον κορεσμό μπορείτε να τον παρατηρήσετε σε σειρές ταινιών όπως το "28 μέρες αργότερα", που μετά έγινε "28 εβδομάδες αργότερα" και ενώ περιμέναμε και τους μήνες στο νέο τίτλο, τελικά έγινε "28 χρόνια αργότερα". Βέβαια νιώθω θιγμένος λόγω του ότι δεν τηρούν τον γνωστό κανόνα ταινιών που λέει "Τα πρόσωπα και τα γεγονότα είναι καθαρά επινοήματα της φαντασίας μας και όχι βασισμένα στην πραγματικότητα". Αναμφίβολα παραβιάζουν τα πνευματικά δικαιώματα της ιδιωτικής ζωής κοινών ανθρώπων και κυρίως την δική μου στη συγκεκριμένη περίπτωση. Και εννοώ εντελώς προσωπικά δεδομένα, που απλώνονται σε όλη την ταινία. Όχι αυτά που έχω δημοσιεύσει στο ιστολόγιο και είναι όλα τους ελεύθερα πνευματικών δικαιωμάτων. Παρ' όλ' αυτά μου άρεσε και σας προτείνω να την δείτε στον κινηματογράφο, να την νοικιάσετε ή να αγοράσετε συνδρομή και μόνο για ταινίες σαν αυτή. Τώρα αν θέλετε να παίξετε επικίνδυνα και να την κατεβάσετε από κάπου δωρεάν, δε θα σας πω όχι, απλά θα σας πω ότι υπάρχει νόμος που μπορεί να επιβάλλει κυρώσεις, οπότε καλή τύχη. Τώρα πηγαίνοντας στο θέμα της ταινίας, είναι μια αποκαλυπτική ταινία ζωντανών νεκρών, όπου παρατηρούμε σε τι χάος έχει μετατραπεί ο κόσμος 28 χρόνια μετά την πρώτη μόλυνση. Βλέπουμε μία ομάδα σατανιστών να επιτίθεται όχι μόνο σε ζόμπι, αλλά και σε ανθρώπους, χωρίς να αισθάνεται τίποτα απολύτως. Όλοι είναι χαραγμένοι στο μέτωπο και φοράνε τον ανάποδο χριστιανικό σταυρό, που θυμίζει το σπαθί μας και το δυσφημεί πλήρως. Και όχι μόνο αυτό, αλλά ο πρωταγωνιστής απευθύνεται σε μένα αποκαλώντας με ειρωνικά "γέρο Νικ" και με ταυτίζει με τον διάολο ενώ είναι αυτός ο πραγματικός διάολος! Όλα αυτά βέβαια μέχρι που φτάνουν σε ένα ναό φτιαγμένο από κόκκαλα και εκεί έχουμε την εξολόθρευση της ομάδας, αλλά και την ανάποδη σταύρωση του Αντίχριστου αρχηγού της. Πάντως αυτό το τέλος δημιουργεί συνειρμούς και ερωτήματα και για την σταύρωση του Χριστού. Γιατί ο πρωταγωνιστής της ταινίας φαίνεται να με θεωρεί Θεό του και πιστεύει ότι θυσιάστηκε για μένα, ενώ εγώ δεν του είπα να κάνει ακραία πράγματα. Απλά προτείνω μαχητικότητα με τη Λατρεία μου, όχι άδικους εμφυλίους και βιαιότητα. Λέω δηλαδή, πως ίσως και ο Χριστός το παράκανε με την αγάπη του και γι' αυτό σταυρώθηκε. Ίσως οι εντολές του Πατέρα-Θεού του να παρακούσθηκαν και στη συγκεκριμένη περίπτωση, φέρνοντας έτσι τις ανάλογες φρικτές συνέπειες γι' αυτόν και τη δική του ομάδα.