Σε αυτό το άρθρο θα μιλήσω για ένα τραγούδι που είναι ξεκάθαρος ύμνος μάγισσας. Το δείχνει άλλωστε και το διαφημιστικό εξώφυλλο με τα μυστικιστικά σύμβολα, της μουσικής συλλογής "Witchy Vibes" στην οποία έχει συμπεριληφθεί. Είναι το "Kill of the night" που μεταφράζεται ως "Φόνος της νύχτας", χωρίς ωστόσο να είναι οπωσδήποτε κυριολεκτικό. Το τραγουδάει μια επιδέξια Νεοζηλανδή επαγγελματίας με το όνομα "Gin Wigmore", που ωστόσο μοιάζει με καλλιτεχνικό ψευδώνυμο. Η ονομασία της θα μπορούσε να σημαίνει "Αυτή που πίνει το οινοπνευματώδες ποτό τζιν" στο πρώτο σκέλος, ενώ στο δεύτερο "Μαλώστε περισσότερο" ή "Θα χρειαστείτε τεχνητή κόμη". Σκέτη Έριδα, έτσι; Χαχαχ. Όπως και να 'χει, έχει πετύχει κάτι πολύ δύσκολο εκτελώντας αυτό το κομμάτι. Είναι ιδιαίτερα λακωνική στις λέξεις και πολύσημη στη χροιά της. Σε όλο το τραγούδι μιλάει παιχνιδιάρικα και πειραχτικά, σαν να απευθύνεται σε παιδάκι το οποίο προσπαθεί να φοβίσει λίγο ώστε να το βάλει σε τάξη, χωρίς να απουσιάζει το στοργικό ύφος αλλά και τα ανάλογα αναφωνήματα. Το βίντεο όμως δείχνει την Τζιν Γουίγκμορ να βγαίνει εκτός εαυτού και να επιτίθεται σε κάποιον άντρα σε σκοτεινά στενά, με σκοπό να τον κάνει να ματώσει. Εκεί το τραγούδι αποκτά μια σκοτεινή όψη. Μάλλον αφήνει υπονοούμενα για κάποιο άγνωστο εγκληματικό περιστατικό από το μέρος του ανδρός, το οποίο προσπαθεί να προλάβει ή για το οποίο προσπαθεί δήθεν να αποδώσει δικαιοσύνη. Αν το δούμε αυστηρά μεταφυσικά όμως, είναι σαν ακούμε μία μάγισσα να επικαλείται κάποιο αόρατο πνεύμα, απειλώντας το αλλά και δείχνοντας αγάπη για να το μπερδέψει, με σκοπό να το κατακτήσει ως δικό της. Στοχεύοντας στο να το εξανθρωπίσει ασφαλώς και να το ενσαρκώσει στο τέλος. Η αύρα που αφήνει στον ακροατή αυτό το τραγούδι είναι η πιο ευφορική, καθαρή, παγωμένη, ανατριχιαστική, αλλά και ερωτική που έχω νιώσει ποτέ. Αυτό βέβαια δεν ξέρω ακριβώς γιατί συμβαίνει, διότι βλέπω την τραγουδίστρια ας πούμε να χορεύει όπως οι πρωτόγονες φυλές και υποπτεύομαι πως έχει τέτοιες αυρικές διασυνδέσεις με αυτούς. Κάτι τέτοιο θα γίνεται που δημιουργεί άμεση επικοινωνία με το μεταφυσικό. Είναι σαν με παρακολουθούνε πνεύματα που ακούγοντάς με να τραγουδώ από μέσα μου αυτούς τους στίχους, αντιδρούνε αναλόγως και τα αισθάνομαι. Ή φανταστείτε κάποιος δολοφόνος, φοβιτσιάρης ή ενοχικός κατάσκοπος της συσκευής μου, να με παρακολουθεί να ακούω για "φόνο της νύχτας" και να κάνει συνειρμό με δικό του συμβάν. Ο απόλυτος τρόμος! Χαχαχ.